Bioscooppremière: Ant-Man and the Wasp

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Een verbazingwekkend goede en geestige actie-komedie uit de koker van Marvel.

Het is natuurlijke enerzijds de zoveelste superhelden-film, de zoveelste vervolg-film en alwéér een puzzelstukje in het absurd uitdijende Marvel Cinematic Universe, want deze film slaagt erin om een vervolg te zijn op niet één maar twee films: Ant-Man uit 2015 en Captain America: Civil War uit 2016. Maar anderzijds is Ant-Man and the Wasp zo ontzettend grappig, sympathiek, adembenemend mooi gemaakt - vooral de 3D is verbluffend geslaagd - en goed geacteerd, dat je al die MCU-ballast ook gewoon kan vergeten om je over te geven aan het ouderwets goede vakmanschap dat hier wordt tentoongespreid. De dialogen, de actie, de warmte en het kameraadschap tussen de geloofwaardige personages, de soms subtiele en dan weer pis-melige humor en de geoliede afwisseling tussen intieme scènes en over-the-top uitbundige actie-sequenties; er klopt heel veel aan deze film.

En er klopt ook een hart, want dat is de verdienste van het ensemble acteurs: hoewel de personages natuurlijk ultiem ongeloofwaardig zijn accepteer je ze volledig als mensen, wat vooral te danken is aan de twee hoofdrolspelers. Paul Rudd (Knocked Up, Mute) is Scott Lang alias Ant-man, de superheld die zichzelf naar believen kan vergroten en verkleinen, die een symbiotische relatie met mieren onderhoudt en bovenal vader is van een schattig dochtertje. En Evangeline Lilly (Lost, The Hobbit: The Battle of the Five Armies) als Hope van Dyne alias The Wasp, een vrouw die eveneens beurtelings groeit en krimpt en kan vliegen als een wesp, maar bovenal de dochter is van Dr. Hank Pym (Michael Douglas) en Janet van Dyne (voormalig Catwoman Michelle Pfeiffer).

Die laatste is dusdanig gekrompen dat ze verloren is geraakt in de 'quantum realm' en haar redden uit dit sub-atomaire gebied is de missie die Ant-Man en The Wasp in deze film moeten volbrengen, hierbij ernstig gehinderd op een stel bad guys die achter de uitvindingen van Dr. Hank Pym aanzitten. Hij is behalve de bezorgde vader van The Wasp en de wanhopige echtgenoot van Janet ook de ontdekker van het Pym-deeltje dat het overzetten van mensen en voorwerpen van de macro- naar de microwereld en weer terug mogelijk maakt. Hoewel die gave net zo onwaarschijnlijk is als die van alle andere MCU-superhelden, accepteer je hem alweer zonder morren; of het allemaal waarschijnlijk is of niet doet er niet toe. Marvel is vreemd genoeg de eigen (on)geloofwaardigheid allang glorieus te boven gekomen.

Hoewel MCU-fans het één en ander aan nieuws te verwerken krijgen en deze film (blijf kijken tot na de aftiteling) net als de andere Marvel-films een soort vooruitblik biedt op Captain Marvel van volgend jaar, is het geen enkel probleem om Ant-Man and the Wasp te waarderen en begrijpen als je geen enkele voorkennis hebt. Wat deze film gemeen heeft met Captain Marvel is de introductie van een vrouwelijke superheld; eigenlijk was The Wasp and Ant-man een betere titel geweest, want Evangeline Lilly steelt de show als The Wasp, die zowel ongelofelijk kick-ass als lief en warmbloedig is, en die het macho gedoe van Ant-Man en haar vader met ontzettend geestige scepsis afzeikt.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

De humor, zowel in de dialogen als visueel, is erg belangrijk in deze film en de melige dialogen, die de actie soms zo bruut onderbreken dat die incongruentie op zichzelf weer een soort meta-grappig wordt, doen je vaak en breed grijnzen. Ant-Man and the Wasp is, kortom, een erg prettige verrassing van de onvermoeibaar productieve Marvel Studios.

Ant-Man and the Wasp is vanaf 18 juli te zien in de Nederlandse bioscopen.

Lees ook