The young pope S1

The young pope S1: Sorrentino schildert een nieuw genre

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

De prachtig uitgewerkte personages, Jude Law in vermoedelijk de rol van zijn carrière: The Young Pope is van een grote schoonheid.

Daar zit hij, biddend op de bodem van een azuurblauw zwembad; Pius XIII, de eerste Amerikaanse paus (gespeeld door Jude Law) - arrogant, kettingrokend, een meedogenloze heilige - een contradictie, in zijn eigen woorden.

Begin september werden op het filmfestival van Venetie? de eerste twee afleveringen getoond van het seriedebuut van Oscarwinnaar Paolo Sorrentino. Aan enthousiasme geen tekort (lees hier onze recensie van de eerste aflevering), maar omdat er nog acht afleveringen overbleven, moest een eindoordeel wachten. Inmiddels eindigde het seizoen en rest de conclusie: The young pope is van grote schoonheid.

Het verhaal begint na de witte rook. Als gevolg van een machtsspel tijdens het conclaaf is Lenny Belardo, de 47-jarige voormalige aartsbisschop van New York, tot paus verkozen. Machtsbeluste kardinalen zien in hem de ideale stroman, maar al tijdens zijn eerste werkdag blijkt hij immuun voor beïnvloeding. Pius XIII eist een Cherry Coke Zero als ontbijt en schaft direct het rookverbod af dat geïnstalleerd werd door paus John Paul II.

De verhaalwereld van The young pope wordt bevolkt door prachtige uitgewerkte personages. Vermoedelijk speelt Jude Law de beste rol van zijn carrière: vanaf zijn eerste Urbi et Orbi tot de slotseconden op het San Marcoplein in Venetië, draagt hij de serie. Eigenlijk kent het Vaticaandrama alleen maar glansrollen. Bijvoorbeeld die van Diane Keaton (Sister Mary) als basketballende non en adoptiemoeder van de paus, die in zijn jeugd als wees bij haar klooster werd achtergelaten. Of Voiello (gespeeld door Silvio Orlando), de staatssecretaris van het Vaticaan. Als hij geen filmpjes kijkt van Maradona, of bij maanlicht een gehandicapte verzorgt, is hij permanent in de weer om zijn eigen macht te vergroten.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

Sorrentino stelde zich tot doel om series cinematografisch naar een hoger niveau te tillen. Hij heeft zich niet ingehouden. Of het nou gaat om de dikke vrouw in bed die uit een wolkenkrabber wordt getakeld, de kangoeroe die ‘s nachts opduikt in de Vaticaanse tuinen, de voetballende nonnen die technische hoogstandjes ten beste geven of de paus die jonglerend met sinaasappels laat zien hoe hij indruk maakte op zijn jeugdliefde: de beelden blijven door je geheugen dwarrelen.

Soms was iets meer beheersing beter geweest. Zo wordt bijvoorbeeld de suggestie gewekt dat de paus eigenhandig opdracht geeft tot liquidaties. Het herinnert aan het zwakste moment uit House of Cards: Frank Underwood die in zijn vrije tijd journalisten voor de metro gooit. Ook de sentimentele flashbacks naar de jeugd hadden geschrapt kunnen worden. Ze expliciteren wat beter aan de verbeeldingen kon worden gelaten.

Maar het zijn kleine vlekjes op een groot geschenk. Sorrentino heeft met The young pope niet minder dan een eigen genre gecreëerd. In zijn wereld loopt de paus door nachtelijk Rome in een wit trainingspak en klinkt 'All along the watchtower' als hij door de gangen schrijdt. Het is die stijl die het hem doet. Het moment dat je hoopt dat een beeld niet in een volgende sce?ne verandert, maar in een schilderij dat je aan de muur kunt hangen.

The young pope is te zien op Sky Italia, Videoland en HBO.

Lees ook

Zelda: The Beginning of Everything S1: Amazon-flop met slechte casting

Ultimate Beastmaster: chique Wipeout

Trevor Noah: Afraid of the Dark: Revolutionair en geestig

SS-GB S01E01: Engeland onder Duitse bezetting in film noir detective

Nuts!: herkenbaar verhaal over een kwakzalver