The Cloverfield Paradox: briljante marketing, doorsnee scifi-thriller

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

The Cloverfield Paradox is als VOD-release nog wel te pruimen, maar zou in de bios een teleurstelling zijn geweest.

De drie Cloverfield-films spelen zich allemaal af binnen hetzelfde universum, maar de echte connectie wordt gevormd door de unieke marketing. Iedereen herinnert zich de trailer voor het origineel, die twee maandjes voor de release online debuteerde, waarin het hoofd van het vrijheidsbeeld door de straten van New York rolde. Opvolger 10 Cloverfield Lane werd ook lang geheim gehouden, maar The Cloverfield Paradox maakte het nog bonter; het derde deel werd slechts enkele uren na het eerste teasertje door Netflix online gezet.

In The Cloverfield Paradox is er op aarde een enorme energiecrisis gaande. Hoog boven onze planeet zijn astronauten daarom aan het experimenteren met een enorme laser (een 'particle accelerator'), die gericht op onze planeet die crisis zou moeten kunnen bezweren. Waarschuwingen van Donal Logue op een tv-scherm worden afgedaan als paranoïde doemscenario's. En terecht zo lijkt het, want de laser blijkt eindelijk te werken en de astronauten kunnen weer terugkeren naar aarde. Totdat ze ontdekken dat die aarde plots spoorloos is verdwenen...

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

Cloverfield en 10 Cloverfield Lane gaven beide in ieder geval een originele draai aan een bekend gegeven. Het eerste deel was een Godzilla-film met een found footage-gimmick. Het vervolg was een intieme 'bottle episode' waarbij de kijker zich constant afvroeg; wil de film aantonen hoe eng het is om opgesloten te zitten met John Goodman? Of is er buiten daadwerkelijk iets aan de hand?

The Cloverfield Paradox weet nergens die echt pakkende invalshoek te vinden. Het kleine beetje mysterie dat de film introduceert wordt eigenlijk net zo snel weer weggenomen. Daarna zien we wat body horror in de stijl van David Cronenberg (ogen en armen gaan een eigen leven leiden) en verder worden er wat elementen geleend van films als Alien en Event Horizon (dat zelf weer hevig leende van Solaris), zonder dat er iets echt interessants mee gedaan wordt.

De film heeft natuurlijk tevens de pech dat we vorig jaar het vergelijkbare Life in de bioscoop zagen. Ook die film was verre van perfect, maar wist nog wel een redelijk gevoel van claustrofobie over te brengen, omdat de kijker zich constant aan boord van het ruimteschip bevond. The Cloverfield Paradox schakelt echter regelmatig terug naar aarde, waar een personage vast lijkt te zitten in een totaal overbodige (en amper uitgewerkte) subplot.

Aan boord van het ruimteschip bekruipt je het gevoel dat studio Paramount na het uitbundige Transformers: The Last Knight weinig budget meer overhad. Misschien zijn ze achteraf zelfs wel blij geweest dat Netflix de film oppikte. De eerste shots van het exterieur zijn nog indrukwekkend, maar binnenin zien we goedkoop ogende sets die je eerder zou verwachten op een zender als Syfy. Of misschien zijn we de laatste jaren met films als Gravity en Interstellar gewoon teveel verwend.

Aan de inzet van de cast ligt het ook niet, maar hun personages zitten allemaal opgesloten in de te verwachten archetypes. Aksel Hennie (Headhunters) is de onbetrouwbare Russische astronaut, Chris O'Dowd (The IT Crowd) mag na elke spannende scène met een one-liner de lolbroek uithangen en David Oyelowo (Selma) heeft als leider vooral de taak om kamers binnen te stormen en tegen collega's te schreeuwen.

Omdat de Aziatische markt steeds belangrijker wordt, is er ook een Chinese astronaut (Zhang Ziyi) aan boord. Zij heeft zo mogelijk nog minder te doen dan de destijds eveneens voor commerciele redenen aanwezige Jing Tian in Kong: Skull Island. Eigenlijk komt alleen hoofdrolspeelster Gugu MBatha-Raw (bekend van de Black Mirror-aflevering San Junipero en binnenkort te zien naast Michiel Huisman in Irreplaceable You) nog enigzins uit de verf.

Nee, wat The Cloverfield Paradox vooral speciaal maakt is de marketing. Door de film onverwacht online te zetten onstond er (in Amerika althans) een uniek 'op verschillende plekken samen kijken' gevoel. Netflix-abonnees doken er direct zonder echte spoilers in en de film was meteen het onderwerp van gesprek op social media. Kijkers werden zo ook niet gehinderd door de invloed van (negatieve) recensies, iets dat Netflix eveneens erg slim had ingecalculeerd.

Als de VOD-dienst nog meer 'grote' films onaangekondigd online wil zetten, is het te hopen dat de volgende van een iets hoger niveau is. Paramount verkocht onlangs ook de internationale streamingrechten van Annihilation, dat in Amerika wel een bioscooprelease krijgt, aan Netflix. De vroege reacties op die film waren alvast uiterst positief. En een releasedatum heeft Netflix nog altijd niet vrijgegeven....

The Cloverfield Paradox S0, vanaf 5 februari 2018 op Netflix

Lees ook

Bioscooppremière: Isle of Dogs

Hari Kondabolu: Warn Your Relatives: niets is te uitbundig

Dear White People S02: waanzinnige tekstuele vondsten

Psychokinesis: start dynamisch, maar wordt irritant

End Game: voelbare onmacht en wanhoop