Alfred Lagarde

Biografie: Alfred Lagarde, de rock-'n'-rollste dj ooit

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

De Lagarde is vernoemd naar wijlen Alfred Lagarde, de legendarische radio-dj. Vier ex-collega’s halen herinneringen op. 'Er bestaan nu eenmaal mensen die snel leven.'

Eddy Ouwens zanger en muziekproducent. Deed als dj in de jaren 70 drive-in-shows met Alfred Lagarde.
‘Ik wilde muziekproducent worden en werkte als promotor voor platenmaatschappij Negram. Zodoende kwam ik weleens bij Radio Noordzee. Daar zat een beginnende dj, net gearriveerd uit Arnhem, ene Alfred Lagarde. Er was meteen een klik tussen ons en we raakten bevriend. Door hem ben ik met mijn toenmalige vrouw naar Hoogland verhuisd, waar hij al woonde: een dorp bij Amersfoort waar radio- en tv-mensen zaten die de hoop hadden om ooit nog eens door te stromen naar Hilversum, maar daar nog geen geld voor hadden.

Een paar jaar later kwam ik bij de VARA terecht. Ik ging een paar keer per week de drive-in-discotheek doen. Daar namen ook dj’s van andere omroepen aan deel, en Alfred was er een van. Hij had een poepiegrote BMW waarmee we door heel Nederland reden, en ook naar België. Hij was gek op snelle auto’s. Er zaten allerlei aansluitingen op het dak, zodat hij alle radiostations kon ontvangen. Ook zat er een systeem in waarmee hij – toen al – kon telefoneren. Dan zaten we onderweg naar het programma van Willem van Kooten te luisteren, en zodra er een plaat was gestart die hem niet beviel, belde hij voor de grap naar de studio: “Hé Van Kooten, draai eens fatsoenlijke muziek, joh!” Tijdens zo’n drive-in haalden we allerlei gekkigheid uit met het publiek. Alfred liet zich regelmatig vollopen. Of er iets met meisjes is voorgevallen? We waren allebei getrouwd. Laat ik het zo zeggen: we leefden in een roes, we werden op handen gedragen.’


‘Op een gegeven moment verhuisde ik naar Blaricum. Om de vriendschap te behouden, stelde ik een wekelijkse drinkmiddag in. Elke maandag kwamen Alfred en dj Cees van Zijtveld bij mij thuis, ik zette een fles sterke drank op tafel en we gingen plaatjes draaien, en praten over muziek. We hadden het altijd over muziek.’
‘Rond de ondergang van Radio Noordzee, in 1974, maakte ook Alfred de overstap naar de grotere VARA. Vanaf toen ging het hard met zijn carrière. Hij ging Betonuur presenteren, waarin hij de muziek mocht draaien waar hij van hield: heavy metal, hardrock. En voor het eerst maakte het grote publiek kennis met zijn mooie stem.’

Erik de Zwart media-ondernemer en radio- en televisiemaker. Werkte net als Lagarde in de jaren 80 bij Radio Veronica. ‘Alfred stopte met Betonuur en kwam in 1982 naar ons. Veronica werd een B-omroep en kreeg er zendtijd bij, waarop het muziekprogramma Countdown van televisie naar de radio gehaald werd. Dat werd Countdown Café, met livemuziek, op de legendarische ‘Volle Vrijdag’ van Veronica. Lex Harding presenteerde het met Kees Baars, die ook al de tv-versie had gedaan. Op vrijdag had ik mijn eigen programma, Top 40, en daarna kwam ik vaak luisteren en een biertje drinken, zeker als er leuke bands speelden.’

Kees Baars popjournalist en programmamaker. Maakte met Lagarde in de jaren 80 en 90 het radioprogramma Countdown Café. ‘Aanvankelijk deed ik Countdown Café met Lex Harding en Annette van Trigt, maar ik stopte om manager te worden van de band Vandenberg. Daarna kwam Alfred erbij. Ik kende hem wel: als journalist voor muziektijdschrift OOR was ik hem regelmatig tegengekomen bij concerten. Op een dag belde Harding mij: het liep niet lekker tussen Alfred en Annette. Of ik er niet af en toe bij kon zitten, als ik toevallig in Nederland was. Zelf was Harding met de presentatie gestopt. Ik vond het prima. Wat er vervolgens gebeurde: Alfred en ik bleken een geweldige klik te hebben, Annette stapte over naar de VARA, en vanaf toen werd Countdown Café een zeer populair radioprogramma, met veel aandacht voor hardrock. De taakverdeling was als volgt: ik deed de samenstelling, Alfred kwam op vrijdagavondavond binnenlopen en vroeg: “Wat gaan we doen?” Ik was de nuchtere journalist die alles in goede banen leidde, hij was de beroemde dj die de sfeer maakte. Dat heeft veertien jaar lang perfect en naar ieders tevredenheid gewerkt. Hij produceerde ook platen, ik deed redactiewerk ernaast bij Veronica. Over onze muzieksmaak hadden we nooit onenigheid. We koesterden dezelfde missie: hardrock aan de mensen laten horen.’


De Zwart ‘Alfred was een gepassioneerd persoon. Helaas keek hij net iets te vaak tegen de onderkant van de fles aan. Meestal wodka, want dat ruik je niet. Hij reed altijd rond met een fles wodka naast zijn gaspedaal, dat interesseerde hem geen moer. Verder gebruikte hij van alles, ook cocaïne. Daar maakte hij geen geheim van. Op een keer hadden we geregeld dat Nederland Muziekland uitzond vanuit Kirchberg, in Oostenrijk. Een luxe-touringcar arriveerde met een aantal dj’s, onder wie Rob Stenders, Jeroen van Inkel en ook Alfred Lagarde. Alfred kwam de bus uit, viel voorover in de sneeuw en riep: “Is dit allemaal voor mij?”

Baars ‘Vanaf de dag dat ik hem leerde kennen, consumeerde hij grote hoeveelheden drank en drugs. In Arnhem schijnt hij een keurige jongen te zijn geweest, met vrouw en kinderen thuis, maar eenmaal bij de radio is hij langzaam maar zeker losgeslagen. Het is gebeurd dat we ’s ochtends om negen uur op pad gingen met zijn auto en hij de eerste fles al aan de keel zette. Waarschijnlijk had hij niet eens geslapen, want hij gebruikte ook middelen om lang door te kunnen gaan. Het was een gevaarlijke levensstijl, maar niemand voelde zich geroepen om hem erop aan te spreken. Alfred was Alfred, werd vaak gezegd. Het hoorde bij hem. Er bestaan nu eenmaal mensen die snel leven.’

Ouwens ‘Ik denk dat hij door het succes meer is gaan gebruiken, omdat hij dacht dat het erbij hoorde. Bij de grote buitenlandse sterren die hij ontmoette, liep het immers ook vaak uit de hand. Voor Alfred was het vrij normaal wat hij deed.’

De Zwart ‘In Kirchberg was Hans van der Veen aanwezig, destijds adjunct van Radio 1. “Hé Erik,” zei hij tegen mij. “Ik heb Alfred mijn huurauto uitgeleend. Hij zal zo toch wel terugkomen, denk je niet?” Ik antwoordde: “Dan zal er maar één ding zijn wat hij nu aan het doen is, en dat is rijden naar een vliegveld waar ze sportvliegtuigjes hebben. Hij was gek op vliegen, namelijk. En ja hoor, niet veel later snorde hij hoog boven ons door de lucht.’

Baars ‘Hij kwam overal mee weg. Omdat hij een buitengewoon goed hart had. En hij leefde voor de muziek.’

De Zwart ‘Alfred was goed bevriend met de mannen van Toto, voor wie hij albums geproduceerd heeft. Ik was chef van Hilversum 3 van Veronica toen in 1992 de drummer van de band overleed. Kreeg ik opeens een telefoontje van Alfred: “Ik zit in Los Angeles, want Jeff Porcaro is dood.” Ik vroeg me meteen af waar hij dat van betaald had. Alfred stond namelijk onder curatele: hij had een vast contract, en verdiende leuk geld met het inspreken van reclamespotjes, maar hij was ook iemand die vergat om zijn belasting te betalen. “Alfred, hoe heb je die tickets geboekt?” vroeg ik. “Op naam van Veronica,” was het antwoord. En business class, hè.’


Baars ‘Als Alfred weer eens weg was zonder te vertellen waarheen, wisten wij dat hij na een week zou terugkomen met een koffer vol uniek materiaal: interviews en opnames. Het was niet alleen plezier. Hij was altijd bezig met zijn werk. Als er ’s nachts om drie uur gemonteerd moest worden, dan deed hij dat. Da’s nog zoiets: hij stond voor iedereen klaar. Hij was ontzettend lief en sociaal. Als jij geld nodig had, gaf hij jou zijn laatste tientje.’

Floortje Dessing programmamaakster. Was in de jaren 90 producer van Lagardes radioprogramma Oh, wat een nacht op Veronica.

‘Ik was een provinciaal pipootje uit Heemstede toen ik in 1992 bij Radio Veronica solliciteerde. De ultieme droombaan voor mij, als radionerd. Het was een vrijdag, en ik kon meteen beginnen. Die avond was ik al bij Countdown Café, met Alfred Lagarde en al die andere types. Ik was aangenomen voor Shockradio met Rob Stenders, en in de nacht werkte ik als producer, onder meer voor Oh, wat een nacht met Alfred. Ik moest koffie halen en hitlijsten brengen en zo. Mijn eerste indruk van hem? Pure rock-’n-roll, alles wat ik niet was. Ik was doodsbang voor hem, met zijn leren broek en cowboylaarzen. Stenders ging me testen, liet me liedjes zingen op de radio, wat ik heel eng vond. Alfred daarentegen zag dat alles nieuw voor mij was, hij gidste me er doorheen. “Meisje, ik ga voor jou een paar mooie plaatjes
draaien.” Hij was heel lief voor mij – niks MeToo-achtigs, hoor, maar hart voor de mensen om hem heen. Wat ik van hem geleerd heb? De liefde voor muziek.’

Baars ‘In Countdown Café traden Simple Minds op, INXS, Frankie Miller, Van Halen. De meeste sterren waren getroffen door Alfreds passie. Als jij als muzikant iemand ontmoet die zo enthousiast is over jouw muziek en zich er zo voor inzet, dan doe je wat extra’s. Aerosmith vond Countdown Café het beste programma ter wereld. Die jongens konden hun gang gaan: we lulden een uur lang met ze, ze mochten vloeken op de radio, en kregen er een drankje bij.’

Dessing ‘Alfred deed waar hij zin in had. Hij had schijt aan elk advies dat hem zei wat hij moest draaien. Hij kwam binnen, meestal al lam, met de cd-wisselaar uit zijn auto, en die draaide hij in zijn programma af. Op een keer kwam hij aanzetten met een tape van een concert van Michael McDonald. Die zond hij integraal uit, twee uur lang. Hij vond dat dat moest. Hij had het ook zelf geregeld: Veronica had hem gezegd dat er geen geld voor was, waarop hij een opnamewagen huurde en het op eigen houtje opnam. Ik heb hem nog bezocht in de audiowagen waar hij zat te mixen, en waar hij me voorstelde aan Michael McDonald zelf. Alfred had een enorme drive om mooie dingen te maken en te laten horen. Daarbij kon hij best emotioneel worden. Een bepaald nummer van Steely Dan vond hij zo mooi, dat hij het drie keer achter elkaar op de radio heeft gedraaid. Met tranen in zijn ogen zat hij in de studio. En ik ook. Er was nooit iemand die er iets van zei. Hij was een fucking legend. Die moest je niet lastigvallen met regeltjes.’

Baars ‘Het einde kondigde zich aan toen Veronica in 1995 commercieel ging. De plannen werden bekend en ik dacht: dit komt niet goed. Er werd alleen nog over televisie gesproken. Countdown Café verhuisde naar Kink FM, een van de nieuwe radiozenders die werden opgericht. Maar dat kon je nergens ontvangen. Daar is Alfred zijn passie kwijtgeraakt. Opeens zat hij bij een programma waar niemand meer naar luisterde, hij was niet meer belangrijk. Het was voorbij. Ik was al autoprogramma’s gaan maken voor televisie, en later voor de TROS, maar Alfred ging door op de radio. Hij had geen alternatief. Als ik hem tegenkwam bij een concert, zei hij: “Ik mis het.” Of we niet naar een andere omroep konden met het programma – maar dat was niet reëel. Ik had geen tijd meer en andere omroepen hadden hun eigen radioprogramma’s met livemuziek. Na veertien jaar was het over. Tragisch, maar je kunt ook niet eeuwenlang op het hoogtepunt verkeren. Alfred heeft het nooit in willen zien. Hij had natuurlijke andere werkzaamheden, in muziekstudio’s en met het inspreken van spotjes, maar Countdown Café is altijd de kurk geweest waar hij op dreef. Omdat hij dat presenteerde, kreeg hij werk aangeboden en wilden artiesten met hem opnemen. Nu had hij niets meer om zich op te verheugen.’

Dessing ‘Toevallig gaf iemand mij afgelopen week een doos met oude videobanden. A Farewell to Big Al zat er ook tussen – volgens mij de film van zijn begrafenis. Het was zo onwaarschijnlijk vol in die aula, dat iedereen buiten naar schermen stond te kijken. Of naar speakers stond te luisteren, dat weet ik niet meer.’

Ouwens ‘Een hersenbloeding. Die klootzak had anders moeten leven, weet je. Dan had-ie langer bestaan.’

Dessing ‘Keihard zuipen, dan doodgaan. Met de hand op mijn hart: ik ben nooit meer iemand tegengekomen zoals Alfred Lagarde.’

De Lagarde Radio; podcast over films, documentaires en series. Iedere vrijdagnacht, 4:30 op Radio 1 of luister hier.

Lees ook

What’s Next (Deel 4): dodelijke regenbuien in Denemarken

Elvis Presley: The Searcher: lineair en kritiekloos

What’s Next (Deel 3): vurige speeches en bedeesde acteurs

What’s Next (Deel 2): genre-tv en coming of age-drama’s

De 10 beste rollen van Tom Hanks