What’s Next (Deel 4): dodelijke regenbuien in Denemarken

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

In Rome presenteert Netflix tijdens een tweedaags evenement op 18 en 19 april de plannen voor de toekomst. Onze redacteur Omar Larabi is beide dagen present: Omar in Roma.

Onder de noemer What’s Next presenteert Netflix voor het derde achtereenvolgende jaar aan de Europese pers wat de VOD-gigant de komende tijd allemaal in petto heeft. Bekende aan Netflix gelieerde acteurs, regisseurs, scenaristen en producenten blikken tijdens panels vooruit op hun werk, terwijl prominente bestuurders – onder wie bestuursvoorzitter Reed Hastings en CCO (Chief Content Officer) Ted Sarandos – tijdens speeches vol lof vertellen over de successen van hun bedrijf.

In de post-apocalyptische, Deense thriller The Rain is regen de grote boesdoener: buien zijn dodelijk. Een jonge vrouw (Alba August) weet met haar broertje (Lucas Lynggaard Tonnesen) onderdak te vinden in een ondergrondse bunker. Zes jaar later raakt het voedsel op en zullen de twee de uitgestorven wereld moeten intrekken, met alle gevolgen vandien. De screening van The Rain wordt in Rome opgeleukt door dames die in witte en gele beschermende pakken door het publiek struinen, grote plastic bomen aan weerszijden van het witte doek, en gekarameliseerde popcorn op je stoel. Bovendien stroomt de regen voorafgaand aan de vertoning – door het geluidssysteem – met bakken uit de hemel.

We krijgen twee afleveringen te zien. De eerste vraag die rijst is: waarom zijn personages in post-apocalyptische verhalen zich nooit bewust van andere post-apocalyptische verhalen. Het enige voorbeeld dat te binnen schiet – waarin dat wel gebeurd – is Zombieland (2009). Als de pleuris zou uitbreken dan zou je met The Walking Dead en consorten wellicht toch iets van een referentiekader hebben: hoe mensen zich gedragen in zo’n nijpende situatie. Maar die hele canon van misère blijft in The Rain onbesproken. Alsof de makers zich niet beseffen dat ze onderdeel zijn van een groter geheel: een populair maar ook vrijwel volledig ontgonnen genre.

Waarom kijken we hier zo graag naar? Naar een paradigma waarin het punt dat de wanhoop nabij is allang is gepasseerd? Het gaat – zo blijkt tijdens een nagesprek met drie castleden en de twee makers - om goede verhalen en goede personages. Dat is het ietwat holle adagium van de dag. Scenarist Jannik Tai Mosholt pareert de vraag of er rekenschap is gehouden met The Walking Dead door in te gaan op de authenticiteit van zijn serie. En door te vertellen dat het succes van Scandinavische series ook leunt op eerdere met amper budget gemaakte triomfen als Borgen, The Bridge en The Killing.

The Rain is echter iets anders: een genre-serie. Die worden in Denemarken niet geproduceerd voor televisie. Zodoende kwamen Mosholt en co-scenarist Christian Potalivo bij Netflix terecht. Wat was voor de acteurs het verschil tussen werken voor een televisiezender en werken voor Netflix? Zo vraagt gespreksleider Kelly Luegenbiehl. Mikkel Boe Folsgaard antwoordt: ‘We hadden nu vijf maanden in plaats van vijf weken.’ Weer wordt geconstateerd dat The Rain – na Baby, 13 Reasons Why en Elite – ook een 'coming of age' serie is. Tonnesen haakt in: ‘Ik ben opgegroeid met Stranger Things en 13 Reasons Why; onderdeel zijn van die Netflix-familie is wonderbaarlijk.’

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

De volgende dag staat in het teken van interviews in het decadente Boscolo Exedra Hotel in de Italiaanse hoofdstad. Bij de ingang staan tientallen pubers netjes naast de groene loper. Waarom? Ik vraag het aan een collega. La Casa de Papel en 13 Reasons Why blijken een aanzienlijke populariteit te genieten in Rome. Gedurende de dag blijven de volgelingen dan ook geduldig – en verrassend genoeg zonder geklaag – buiten wachten, in de hoop een glimp op te vangen van bijvoorbeeld Álvaro Morte (La Casa de Papel). Over Morte gesproken: hij groet binnen in het hotel vriendelijk de journalisten die daar binnenkomen.

Samen met een aantal collega’s volgen een trits aan interviews in het bijkans vergulde hotel – met zelfs marmer in de liften. In een bedompte hotelkamer – een Britse collega trekt onderwijl een raam open – is Brian Yorkey, de showrunner van 13 Reasons Why, de eerste gast die onderworpen wordt aan een spervuur van vragen. Met enige terughoudendheid vertelt hij vrolijk over het tweede seizoen. Na het gesprek wandelen luttele minuten later Lucy Liu en Cheo Hodari Coker de ruimte binnen. Ze hebben er zin in vandaag, hoewel Coker zich nog steeds een beetje ‘bochtig’ voelt vanwege een jetlag.

Coker wil graag weten of het tweede seizoen van Luke Cage is bevallen. Een Poolse collega merkt op: ‘Eerst doen we het interview.’ Lucy Liu regisseerde de eerste aflevering van het tweede seizoen van Luke Cage. Het valt op dat Liu en showrunner Coker een leuk koppel vormen. Hier wordt niet geschmierd, maar een serieus verhaal verteld. Over hoe Liu de kneepjes van het regisseursvak heeft geleerd, en over haar vriendschap met Coker. Na de aan Luke Cage gelieerde beroemdheden volgt een gesprek met Dylan Minnette en Katherine Langford: Clay en Hannah uit 13 Reasons Why. Dylan (foto onder) lijkt op de jongere broer van Jimmy Kimmel en praat onbezonnen over zijn werk. Katherine is wat meer gereserveerd.

Wellicht komt Katherine’s houding door het feit dat 13 Reasons Why echt haar doorbraakrol is en haar eerste grote project; Dylan werkt al jaren – ook als kindacteur – in televisieseries en films. Na Dylen en Katherine is het de beurt aan Alisha Boe. De Noorse actrice die Jessica speelt in 13 Reasons Why. Ze kan weinig prijsgeven over het nieuwe seizoen, maar ze wil wel enige informatie ruilen met de Poolse collega, die twee maanden eerder de set van Game of Thrones heeft bezocht. Boe (foto onder) blijkt een groot fan van de HBO-serie, maar kijkt daarnaast vooral komedeseries.

Later in de middag krijgen we de cast van The Alienist te spreken: Daniël Brühl, Dakota Fanning en Luke Evans. Brühl is afgepeigerd vanwege een slechte nacht veroorzaakt door zijn piepjonge zoontje, maar praat niettemin vol trots over zijn hoofdrol in de serie over een zoektocht naar een seriemoordenaar. Dakota Fanning, die Sara Howard vertolkt, is de meest sprankelende van het trio. Ze vertelt dat ze tijdens het filmen van The Alienist buiten de set graag luisterde naar Whitney Houston. Evans zit ondertussen met zijn handen ineengevouwen naar buiten te staren, en sluit het gesprek af met een diepzinnig betoog over de toekomst van de aarde.

Aan het einde van de dag dient een geestig duo zich aan: Alison Brie en Betty Gilpin van GLOW. In de wandelgangen hoor je ze al aankomen. Dat is een goed teken. GLOW is misschien wel een van de meest blijmoedige series van Netflix. Tijdens het gesprek blijkt hoe Brie en Gilpin yin en yang zijn: Brie is manisch en zeer expressief; Gilpin is bedachtzaam en rustig. Hun outfits onderschrijven dit: Brie draagt kleurrijke kleding; Gilpin een zwart kostuum. Het is bijna alsof ze voor elkaar zijn gemaakt. Die gedachte blijkt niet vergezocht: nog voordat het eerste seizoen van GLOW werd gefilmd werden Brie en Gilpin goede vriendinnen. Zo zie je maar weer: acteren verbroedert.

Lees ook het eerste deel, het tweede deel en het derde deel van ons verslag.

Lees ook