Vikings S06 poster

Vikings S06E01: Bjorn de Barmhartige

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Onbedoelde satirische grappen tonen aan dat de inspiratie soms een beetje zoek is.

Foto credits: History

Het stond buiten kijf dat de koning van Kattegat, blaag der blagen Ivar the Boneless (Alex Hogh Andersen), op een zeker moment verslagen zou worden. De beste man riep zichzelf afgelopen seizoen zelfs uit tot een god, een afstammeling van Odin. Kolderieker kon het niet, maar deze daad was evenwel exemplarisch voor zijn hoogmoed, en hoogmoed komt voor de val. De makers van Vikings hebben dergelijke spreekwoorden annex tegelwijsheden waarschijnlijk aan de muur van de schrijversruimte hangen, want Vikings is aldoor een soort bloederige stoelendans.

https://www.youtube.com/watch?v=Y7d0A5re7-0&t=1s

Een personage zei vorig seizoen: ‘We doen alsof we veranderen.’ Een ander zei over Ivar: ‘Hij is een monster, je moet hem stoppen.’ De hamvraag is hier: zijn het allemaal niet monsters? En is Ivar voor even het monster der monsters, voordat hij wordt afgewisseld door een nieuwkomer? Ja en nee. Want Ivars opvolger Bjorn (Alexander Ludwig) manifesteert zich in de eerste aflevering van het zesde seizoen als een barmhartige goedzak. Hij wil Kattegat weer openstellen voor lieden uit alle windstreken, en een soort multiculturele samenleving avant là lettre stichten.

Op een gegeven moment proclameert Bjorn: ‘Het zou om handel moeten gaan, niet om veroveringsdrang.’ Dit is een beetje een contradictio in terminis: de Vikings leefden bij de gratie van plunderen en stelen. Handel, eerlijke handel welteverstaan, was niet hun handelsmerk. Maar Bjorn wil koste wat het kost de reputatieschade van Ivar herstellen, en Kattegat laten floreren.

Zijn voorganger reist op zijn beurt langs de zijderoute – die welbekende handelsroute die eeuwen geleden oost en west met elkaar verbond. Onderweg ziet hij goederen en mensen van alle kleuren van de regenboog. Mijn god, wat een romantisch beeld van het verleden wordt hier wederom neergezet. Hoewel dat niet al te lang duurt. Verderop in de aflevering wordt Ivar gekidnapt door een Russische viking die Ivars evenknie blijkt te zijn qua sadisme en moordlust. De Rus gelooft evenwel niet dat Ivar een god kan zijn, boven alles is hij ‘een christen’.

De bovengenoemde scène oogt, net als de proclamaties van Bjorn, als pure satire. Het is maar de vraag of dit de initiële intentie was. Bjorn gaat voor winstmaximalisatie, wil iedereen tevredenstellen, en weigert verraders te executeren: hij fungeert als een zachtmoedige kapitalist. Ivar snijdt tegenstanders de pas af door ze af te maken, en schuwt constructieve dialoog – hij is de Trump in dit verhaal.

Nog een voorbeeld: de wrede Rus heeft ooit zijn vrouw vermoord – een daad die Ivar volstrekt begrijpt – en heeft in haar herinnering een mausoleum opgetrokken midden in zijn stad. Zodat hij elke dag terug kan denken aan haar prestaties, of aan haar levendigheid? Of wanneer Bjorns moeder Lagertha (Katheryn Winnick) besluit om Kattegat te verlaten en een soort agrarisch landgoed op te richten in de woestenij – is dit een pensioen? Of is ze – zoals zovelen – de stad zat, en daarmee een voorbeeld voor de drijfveren van historische suburbanisatie?

Hoe meer seizoenen van Vikings er verschijnen – en dit is het eerste gedeelte van de laatste ronde – hoe inventiever de schrijvers moeten zijn. In die zucht naar nieuwe wendingen, lijkt het erop dat de inspiratie voor (enigszins) historische dialoog zoek is. Daar zal de een om kunnen gniffelen, de ander zal het allicht niet doorhebben.

Vikings S06, vanaf 5 juni 2020 op Netflix

Lees ook