Expeditie Robinson

Vijf oud-Expeditie Robinson-deelnemers over de naweeën

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Hoe is het om na een paar weken overleven op een bijna onbewoond eiland terug te keren naar de bewoonde wereld? ‘Toen ik thuiskwam, woog ik nog maar 42 kilo.’

Kay Nambiar (35)
Presentator, model
Winnaar in 2014
33 dagen op het eiland

‘Mijn vader komt van de Fiji-eilanden en leerde me dat je prima je tanden kunt poetsen met bamboestokjes of houtskool. Moet je daarna wel goed spoelen natuurlijk, maar dit werkte uitstekend op het eiland. Je raakt snel gewend aan de overlevingsmodus. Dat is ook de reden geweest dat ik erg moest wennen toen ik terugkwam. Het contrast tussen de leegte van de natuur en de overweldigende drukte van de stad was enorm. Ik moest ervan bijkomen – zo erg zelfs dat ik het eiland begon te missen. Ja, het was er soms saai, maar slapen in de open lucht, zwemmen in de zee en het alleen zijn was heerlijk. De mens is voor de natuur gemaakt en dat voelde ik heel sterk. Ik heb het er bij terugkomst nog met een psycholoog over gehad. Expeditie Robinson is een intense ervaring die je bijblijft. Zo dacht ik nooit meer een kokosnoot te willen zien of eten, maar toch staat die thuis nu vaak op het menu.’

Krystl Pullens (35)
Zangeres
2014, 33 dagen

‘Toen ik thuiskwam, woog ik nog maar 42 kilo. Nu was ik al niet dik toen ik het programma inging, want juist voor vertrek ben ik gaan afbouwen met eten. Als ik nu terugkijk, schrik ik best: zo dun, een verwilderd hoofd en last van haaruitval. Het is gek om jezelf op die manier terug te zien. Na afloop van de opnames werden we getrakteerd op een groot buffet, waar we werkelijk alles door elkaar heen hebben gegeten tot we er ziek van werden. Toch bleven we bunkeren, want die oerdrift zet je ertoe. Het heeft driekwart jaar geduurd voordat ik op conditie was, want m’n spiermassa was verdwenen en ik kwam veel aan. Voordat ik begon, had ik er niet over nagedacht dat je lijf zo stuk kan gaan en er daarna nog zo veel last van kon hebben. Bijvoorbeeld een paar maanden later, toen ik in Zuid-Afrika de Tafelberg beklom en mede door de hitte instortte. Ik kreeg het ijskoud en werd misselijk: precies het effect dat ik ook bij een proef op het eiland ervoer. Maar mentaal was het programma een enorme opsteker. Ik heb geleerd dat ik sterker ben dan ik dacht en dat ik gelukkig kan zijn met niets.’

Lees ook