The Mitchells vs. The Machines

The Mitchells vs. The Machines: creatief, druk en lief

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

De Mitchells houden van elkaar, ze weten alleen niet goed hoe het te uiten. Gelukkig brengt de robopocalyps ze nader tot elkaar.

Animatiefilm The Mitchells vs. the Machines doet iets wat je in films maar weinig tegenkomt. En dan heb ik het niet over het scenario waarin boosaardige robots, aangevoerd door Pal (stem van Olivia Colman, The Crown, The Favourite), de wereld overnemen, maar over de Mitchells, een disfunctionele familie, in hun eigen woorden zelfs ‘het beroerdste gezin aller tijden’. Ook dat is niet heel vernieuwend, maar het volgende wel: in tegenstelling tot de meeste film- en tv-families hebben deze familieleden toch altijd het beste met elkaar voor.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

Toegegeven, de relatie tussen dochter Katie (Abbi Jacobson, Broad City) en vader Rick (Danny McBride, Vice Principals) is de laatste jaren ietwat verstoord. Vader Rick mist de hechte vader-dochter-band van vroeger en snapt maar weinig van Katie's grote passie: het in elkaar draaien van grappige filmpjes met hond Monchi in de hoofdrol. Dus is hij niet heel enthousiast wanneer Katie wordt aangenomen op de filmschool. Want creatieve filmpjes, kan je daar straks wel van rondkomen? Katie voelt zich op haar beurt onbegrepen door haar vader, die niet eens de moeite neemt één korte film van haar uit te kijken.

Toch blijven de verwachte uitbarstingen uit. Geen enkel moment roept Katie dat ze haar ouders haat of dat ze zou willen dat ze andere ouders had. Rick dreigt op zijn beurt geen enkele keer met eeuwig huisarrest en met het uitzetten van de wifi (als hij, als echte digibeet, überhaupt zou weten hoe hij dat moet doen). Zelfs wanneer haar vader in een opwelling Katie's vliegticket annuleert en enthousiast meldt dat ze haar als familie met de auto naar de universiteit brengen, volgt er geen woede-uitbarsting, enkel begrijpelijke frustratie. Daarna probeert Katie er toch het beste van te maken.

Eenzelfde begrip en empathie vindt de film in de twee andere familieleden: moeder Linda (Maya Rudolph, Bridesmaids) is de licht gefrustreerde maar ook hoopvolle moederkloek, die zo graag eens een familiekiekje wil waarin iedereen leuk op de foto staat. Jonger broertje en dinosaurussenfanaat Aaron (regisseur Michael Rianda) gaat zijn grote zus – en beste vriend – gewoon heel erg missen. Kortom: de Mitchells houden van elkaar, ze weten alleen niet goed hoe het op een wederzijds productieve manier te uiten. Gelukkig is daar de robopocalyps om het gezin toch nader tot elkaar te brengen.

De uitkomst van de film is allesbehalve verrassend, en het plot van deze Sony Animatie productie (bekend van Cloudy with a Chance of Meatballs, Hotel Transylvania en Spider-Man: Into the Spider-Verse) mist de stroomlijning en elegantie van concurrent Disney/Pixar. Zo maken de Mitchells tijdens hun queeste om de robots te verslaan een grote omweg langs een winkelcentrum, puur voor een scène met losgeslagen witgoed (en kwaadaardige Furbies!).

Toch is het onmogelijk om niet meegevoerd te worden door alle creativiteit en levensvreugde. De film zelf is als een langgerekte versie van één van Katie's korte films, vol 2D en real live effecten, handpoppen en brulapen. Doe daar nog twee gemankeerde robots (stem van Fred Armisen, Portlandia) en een paar onhebbelijk perfecte buren (stemmen van Chrissy Teigen en John Legend) bij, en er blijft eigenlijk weinig te wensen over.

The Mitchells vs. the Machines, vanaf 30 april 2021 op Netflix

Lees ook