The Loudest Voice

The Loudest Voice: leugens in het nieuws

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Russell Crowe speelt de oprichter van televisiezender Fox News, in een onderhoudend journalistiek drama.

Nieuwszender Fox was vanaf dag een vergroeid met de gewiekste mediaman Roger Ailes. De titel van dit zevendelige drama – gebaseerd op het (bijna) gelijknamige autobiografische boek uit 2014 – is dan ook van toepassing op de schreeuwlelijk en zijn luidruchtige, onethische geesteskindje. De in Ohio geboren Ailes wordt in The Loudest Voice vertolkt door de Australische acteur Russell Crowe, en dat is ironisch: het was in 1995 uitgerekend de Australische mediamoloch Rupert Murdoch die de Amerikaan Ailes, die toen net weggestuurd was bij nieuwszender MSNBC, aannam voor een nieuwe klus: het opzetten van een nieuwsstation.

https://www.youtube.com/watch?v=lAnJJHrq0Ws

Sowieso zijn veel sleutelrollen weggelegd voor Britten (Simon McBurney speelt Murdoch; Sienna Miller speelt Ailes’ vrouw Beth) en Aussies (Naomi Watts speelt nieuwsanchor Gretchen Carlson), in deze mede door Tom McCarthy bewerkte politieke intrige. McCarthy maakte in 2015 nog furore met het in Boston gefilmde en met Oscars bekroonde Spotlight, over grote misbruikaffaires in de katholieke kerk. Hij kent dus het klappen van de zweep, als het gaat om het verfilmen van waargebeurde en maatschappelijk impactvolle verhalen.

In The Loudest Voice toont McCarthy opnieuw een aberratie uit de Amerikaanse samenleving: de opkomst van televisiezender Fox, de mediapartij die bij voorkeur het electoraat verdeeld in een zucht naar kijkcijfers. En Ailes was als voorman een sluwe vos; een genadeloze rouwdouwer die met atypisch beleid een vorm van anti-nieuws wist te ontwikkelen. Zijn benadering was roekeloos en barbaars, maar het werkte: zolang het publiek zich ‘geïnformeerd voelde’ was alles oké. Of die informatie wel klopte, was volstrekt niet relevant – en dat lijkt vandaag de dag nog steeds het geval.

Terug naar The Loudest Voice. Het is een verkleedpartij: Crowe en Watts ogen ouder; Crowe draagt een fatsuit. Daar moet je even overheen kijken – en dat kost enige moeite, maar toch. Het enige dat schuurt in McCarthy’s dramareeks is dat hij vergeet zijn hoofdpersoon en diens onvergeeflijke, destructieve visie meer te onderschrijven. Zo van: Ailes was écht een sociopaat hè, vergeet dat niet. Hierdoor lijkt het drama soms een beetje op een lofzang op het mediagenie, en dat lijkt me toch niet de bedoeling. Want het uitgangspunt van The Loudest Voice moet zijn: dit krijg je als charlatans zich mengen in de media.

Niettemin is The Loudest Voice van het zinderende kaliber: dit wil ik van begin tot einde zien. Dat weet McCarthy, hij toont Ailes’ fysieke neergang al in de openingsscène, en daar leven we vervolgens naartoe. Van 1996 (de geboorte van Fox) via de aanslagen op 11 september (2001) en de Obama-jaren (2008, 2009) naar het MeToo-tijdperk. Het zal een flinke beproeving zijn geweest voor de set-designers, die kleine verschuivingen op de tijdlijn. Maar het geeft wel een totaalbeeld van een man die samen met z’n vakgenoten (onder wie Sean Hannity en Bill O’Reilly) jarenlang carte blanche kreeg om te doen waar ze zin in hadden. Die tijd lijkt nu voorbij.

The Loudest Voice, vanaf 5 september 2019 op Ziggo

Lees ook