Strike a Pose

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Ter gelegenheid van de Nederlandse première van Strike a Pose zijn de dansers uit Madonna’s Blond Ambition Tour aanwezig – en dat zindert.

Ter gelegenheid van de Nederlandse première van Strike a Pose zijn de dansers uit Madonna’s Blond Ambition Tour aanwezig – en dat zindert.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

De persvertegenwoordiger van distributeur Cinemien loopt op haar tandvlees. Geweldig natuurlijk, al die aandacht voor Strike a Pose, de documentaire van Ester Gould en Reijer Zwaan, over de dansers van Madonna’s Blond Ambition Tour 25 jaar na dato. Maar de zes mannen – jonge mannen zoals ze zichzelf, allen inmiddels ergens midden veertig noemen – die jarenlang in de vergetelheid waren geraakt, weten nog wel hoe het moet, een gebouw laten sidderen door hun aanwezigheid. En dan is Madonna nog niet eens van de partij, want die heeft met de hele film niets te maken gehad.


’s Middags al, in de opmaat naar de première, is het Amsterdamse filmmuseum EYE in staat van beroering. Er wordt een rode loper uitgelegd, wat met licht gerommeld, maar dat gebeurt vaker. Het zijn vooral die mannen die onopvallend opvallend door het gebouw paraderen: licht als een veertje (José Gutierez), recht als een koning (Carlton Wilborn), zwoel als een Zuid-Amerikaanse grootgrondbezitter uit vervlogen tijden (Salim Gauwloos), niet lopend, maar steevast in plies springend (Kevin Stea) of gewoon, luidruchtig (Oliver Crumes).


‘Het is een interessante dynamiek,’ zegt de voorlichtster met gevoel voor understatement. ‘En ze zijn gek op blonde vrouwen, leeftijd speelt geen rol.’ Wellicht een uitvloeisel van het Madonna complex waaraan ze allemaal in meer of minder mate lijden.


Maar in hun omgang met de pers laat zich diezelfde Madonna-opleiding gelden, want dat gaat professioneel, aandachtig en charmant. Alsof ze het vandaag voor het voor het eerst doen, de pers te woord staan. Terwijl ze, sinds Strike a Pose begin dit jaar in Berlijn in wereldpremière ging, al gezessen naar festivals in Amerika, Frankrijk en Canada zijn geweest en in groepjes van twee of drie ook nog verschillende andere steden hebben aangedaan. Telkens weer staande ovaties in ontvangst nemend, en het publiek ontroerd achterlatend. Want het is al een geweldig idee natuurlijk, om te kijken wat er van de jongens van die nineties landmark tour (en natuurlijk de film, In Bed with Madonna die daarvan weer werd gemaakt) is geworden zoveel jaar na dato, maar hij is ook nog eens heel goed uitgevoerd, én heeft bovendien een belangrijk emancipatorische functie waar het hiv - en aidsacceptatie betreft.


Nu zijn de zes in Amsterdam, de stad waar de makers Ester Gould en Reijer Zwaan vandaan komen. Het thuisfront dus, waar in 2013 een eerste benefietdiner werd gehouden, door het Aidsfonds, om geld in te zamelen voor de film.


Al die mensen die er toen waren, en overige bobo’s uit de wereld van kunst, documentaire en cultuur, hebben nu plaatsgenomen in de bioscoopzaal.  Als de film is afgelopen wordt er gejuicht en geklapt. En verschijnen de dansers op het podium. Er worden tranen geplengd. Ze zwaaien naar boven, naar de zevende danser, de in 1994 aan aids overleden Gabriel, voor altijd in hun harten. In de Q& A die volgt, vraagt iemand welke, als Madonna in de zaal zou zitten, truth or dare-vraag ze haar zouden stellen. Als de jonge mannen niet direct iets bedenken, volgt een suggestie van de gespreksleider: Madonna die een tongzoen aan minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Jet Bussemaker geeft, gezeten op de derde rij. ‘Madonna doet het vast, maar of Bussemaker wil’.


Ach ja, het Hollandse grapje ontgaat de jongemannen, maar ze lachen hard mee. Nog wat later verplaatst het hele gezelschap zich naar de bovenste verdieping van de onlangs geopende Shelltoren. Prachtig uitzicht over de stad, het lijkt New York wel, of welke andere grote stad dan ook. Maar spannend wordt het pas als Carlton, Luis, Jose, Salim, Kevin en Oliver in the building zijn. Dan gonst, trilt, siddert en leeft het gebouw. En dan hebben ze nog niet eens gedanst.


Strike a pose is vanaf vandaag in de bioscoop te zien