Prins

Prins: prachtig gestileerd portret van de arbeidersklasse

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Waar regisseur Sam de Jong (32) nog begon met een enigzins poëtische film wordt zijn stijl harder en realistischer. Na Prins, deze week op tv, gaat binnenkort Goldie in première.

Het echte leven der gewone man is een populair thema in de kunsten. Maar al te echt moet het niet worden. Het medeleven van de progressieve elite met de werkende klasse voelt vaak, zowel in de kunst als in het dagelijkse leven, als een ongemakkelijke flirt en als een nogal schurende ontmoeting van tegenpolen. Om het te chargeren: dat een pijp-rokende GroenLinks-stemmende professor begaan is met het sociaal economische lot van een pijp-fittende en PVV-stemmende loodgieter betekent nog niet dat die eerste het leuk vindt om met de laatste een avond in de kroeg door te brengen. Of andersom. Er drijft vaak een wat minzame mist over de op zichzelf ongetwijfeld oprechte pogingen tot verheffing der arbeidersklasse die de sociale en culturele elite onderneemt. Dat air van afstandelijke sympathie zie je terug in de waardering over films die over de arbeider werden en worden gemaakt.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

Het is intellectueel uitmuntend en zeer verantwoord om oude neorealistische cinema als Ladri di biciclette van Vittorio De Sica geweldig te vinden, of de hedendaagse en fel-realistische arbeidersfilms van Ken Loach. Maar als de zwoegende arbeider te dichtbij komt, als het sociaal realisme te realistisch en herkenbaar wordt, haakt de arthouse bezoekende filmfanaat weleens af. Een fijne lakmoestest voor je tolerantie voor hypermodern sociaal realisme is het werk van de jonge regisseur Sam de Jong (1986), die in 2012 afstudeerde aan de filmacademie. Zijn hippe en prachtig gestileerde film Prins gaat over de hedendaagse arbeidersklasse waarvoor de spreekwoordelijke grachtengordel-elite een beetje beducht is bij ontmoetingen op straat: de Nederlands-Marokkaanse jeugd. Jongens die in de pers straatschoffies of erger worden genoemd en die net zo’n hard leven hebben als de hoofdpersonen van De Sica en Loach maar voor de moderne intellectueel wel een tikje confronterend zijn. Want deze ultramoderne volksjongens voegen zich niet naar de nobele clichés die pijp-rokende professoren voor hen hebben uitgevonden.

Lees ook