Noelle Poster

Noelle: inspiratieloze kerstkomedie

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Vehikel voor Anna Kendrick en Bill Hader zal er niettemin ingaan als zoete koek.

Wat als de opvolger van de kerstman een vrouw is? Zou ze met hetzelfde vernuft als haar voorganger in een nacht ontelbare pakjes kunnen bezorgen? Zou ze met dezelfde souplesse de rendieren en de slee door de koude nacht kunnen navigeren? Dit zijn natuurlijk retorische vragen, want de kerstman is een imaginaire kindervriend. Niettemin draait Noelle om dit ietwat archaïsche vraagstuk. Wanneer de bebaarde grijsaard komt te overlijden is het aan zijn zoon Nick (Bill Hader) om de honneurs waar te nemen. Maar aangezien zoonlief een cynische lapzwans is, betoont dochter Noelle (Anna Kendrick) zich een goede vervanger.

https://www.youtube.com/watch?v=Tjvi2jiggYI&t=32s

Het eerste deel van Noelle, een kerstfilm pur sang, laat zich omschrijven als een filmische kaneelkoek. Of een beker chocolademelk met een flinke dot slagroom. Of een mierzoete banketstaaf. De komedie zal er voor diegenen die in de kerststemming zijn dan ook ingaan als zoete koek.

Noelle en Nick wonen in een ijzig oord, een arctisch wonderland, dat het distributiecentrum is van de cadeaus die op kerstavond tijdig en zonder oneffenheden dienen te worden bezorgd. Deze wereld wordt in soft focus, en hevig getoucheerd, in beeld gebracht – sowieso vallen de computereffecten nogal op.

Noelle belandt later in de film in het snikhete Phoenix, Arizona. Dat is natuurlijk om het contrast tussen de zon en sneeuw, warmte en kilte, te onderschrijven. Want het scenario van Marc Lawrence – tevens de regisseur van dienst - is nogal infantiel en vol opzichtigheden. Hij begint zijn feestdagenqueeste door Kendrick een voice-over te laten inspreken: ‘Toen ik nog een klein meisje was, was kerstavond mijn favoriete nacht van het jaar.’ Goh. Wie had dit kunnen raden? Hoewel menig jongeling natuurlijk zijn visie aangaande de cadeauregen graag bevestigd ziet worden op de televisie.

Anna Kendrick is trouwens de belichaming van wat Amerikanen zien als de ideale schoondochter. Hoewel ze de dertig is gepasseerd, kan ze nog prima door voor een scholier. Of misschien is dat een diepe wens van ons, de kijker. Dat de eeuwige jeugd haalbaar is. Dat het kind in ons nimmer verdwijnt. Dat er in elke volwassene nog een greintje naïviteit zit. Want Noelle moet – het is immers een Disney+ titel – wel een sprookjesachtige boodschap bevatten, en iets moreels te melden hebben voor de ouders die hun kinderen vergezellen tijdens een kijkbeurt.

Al deze zoetsappigheid – Noelle is vermoeiend en inspiratieloos – terzijde: de eindboodschap is wel belangwekkend. Noelle stelt in de laatste scène: ‘Tradities veranderen, en nieuwe tradities zijn eng.’ Daarmee doelt ze natuurlijk op het feit dat zij nu in de voetsporen treedt van een man, haar vader. Daar kunnen wij starre Nederlanders wel een en ander van leren, zoveel is duidelijk.

Noelle, vanaf 12 november 2019 op Disney+

Lees ook