Mosaic

Mosaic: Schitterende Sharon Stone als moordslachtoffer in de sneeuw

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Onderkoeld en goed gecast zesluik.

Het mozaïek bestaat uit stukjes, puzzelstukjes die gezamenlijk een geheel vormen. Dit verhaal bestaat eveneens uit flarden, die eenmaal samengevoegd een antwoord vormen op de kernvraag: wie heeft de bekende kinderboekschrijver en illustrator Olivia Lake vermoord? Sharon Stone geeft met verve gestalte aan de hautaine vrouw die kinderen inspireert als ‘surrogaatmoeder’ met haar kunstworkshop (Mosaic). Terwijl ze haar kennissenkring tormenteert. Ze is dwars, intelligent en valt op jongere mannen. Als ze eenmaal beetheeft, dan laat ze niet meer los. Met haar geaccumuleerde vermogen past ze als gegoten in het idyllische Summit, Utah, op een sneeuwrijke heuvelrug waar de rijken der aarde elkaar met afgunst begroeten.

Dit moordmysterie begint met een beschuldiging: hoofdagent Nate Henry (Devin Ratray, bekend als Buzz uit Home Alone, in topvorm) presenteert verdachte (en aspirant-kunstenaar) Joel Hurley (Garrett Hedlund) in het heden een aantal onomstreden feiten. Hij is rechtshandig, woonde in de schuur van Olivia, zijn handdrukken werden aangetroffen op de plaats delict, en hij gedraagt zich wel erg verdacht. Dan spoelen we 4 jaar terug en zien we de kennismaking tussen Olivia en Joel; en de de romance tussen Olivia en zwendelaar Eric Neill (Frederick Weller). Neill heeft door een anonieme entiteit de opdracht gekregen om Olivia zo ver te krijgen haar kostbare landgoed – haar Neverland – te verkopen. Wie is de proleet: Joel of Eric? Of iemand anders…

Meer hoef je, en wil je, eigenlijk niet weten over deze thriller. Scenarist Ed Solomon (Now You See Me) en regisseur/cameraman Steven Soderbergh ontluiken zorgvuldig de feiten, en hullen het verhaal eerst nog moedwillig in nevelen. Dat betekent dat het beeld in de eerste afleveringen wordt gedomineerd door een blauwe waas; die gaandeweg plaatsmaakt voor een oranje waas. Dat past uitstekend bij de welbekende Soderbergh-mise-en-scène: kil, afstandelijk, kaal en effectief. En dus warmer, naarmate de kijker mogelijke oplossingen wordt aangereikt. Die kleurzetting zal ook vast te maken hebben met de app, die eveneens werd gemaakt in opdracht van kabelzender HBO.

Mosaic is namelijk tweeledig: er is de app, die in november vorig jaar werd geïntroduceerd, en die natuurlijk niet in Nederland verkrijgbaar is – daarin moet je qua perspectief kiezen tussen Joel of Eric. Het uitspelen van het hele verhaal kost hierin zo’n 7,5 uur, in tegenstelling tot de 5,5 uur van de televisieserie. De app – waarin je brieven en andere parafernalia kan bestuderen – is naar verluidt net iets spannender. Wie met een scherp oog de montage uit de televisieserie analyseert, kan ook precies zien hoe de fragmenten uit de app in de serie aan elkaar zijn gelast; en hoe Mosaic bovenal toch een fijnzinnige constructie is. Een opeenvolging van farcen. Olivia gebruikt de mannen; zij gebruiken haar. Iedereen gebruikt elkaar.

Met schitterende zinnen – ‘Olivia Lake is geen espressomachine’ – die tijdens etentjes en telefoongesprekken worden gebezigd. Door rijke mensen die elkaar mentaal folteren in blokhutten en tijdens soireetjes. De arme dorpelingen, de bedienden, tuinmannen en ander gepeupel delven dankzij dat onderlinge gekibbel het onderspit. Het is niet de eerste keer dat Soderbergh zich indirect uitlaat over de grote kloof tussen arm en rijk in de Verenigde Staten, in zijn onderkoelde, goed gecaste zesluik.

Mosaic S1, vanaf 23 januari 2018 op Ziggo

Lees ook