De correspondent

De Amerikaanse plannen van De Correspondent

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Hoe de initiatiefnemers van journalistiek platform De Correspondent voet aan de grond proberen te krijgen in de Verenigde Staten. ‘We mogen niet te vroeg pieken.’

Op een steenworp van zijn appartement in Manhattan, neemt Rob Wijnberg (36) plaats in het zitje van een authentieke diner, een plek waar New Yorkers vluchtig lunchen en waar de koffie oneindig stroomt. De filosoof en schrijver is terug in het land van zijn vader – Wijnberg beschikt over een Amerikaans paspoort – om een Engelstalige versie van zijn journalistieke platform De Correspondent te realiseren. Net als uitgever en mede-oprichter Ernst-Jan Pfauth woont hij inmiddels ruim een jaar in New York. Het is vlak voor de lancering van de internationale campagne – een cruciaal moment, weet Wijnberg. In Amerika begint hij op nul, al is het concept achter The Correspondent, zoals de Engelstalige variant heet, bij selecte vakmensen bekend. Hij waakt voor het Emile Roemer-effect: ‘We mogen niet te vroeg pieken, kunnen niet dalend de campagne ingaan.’ Zijn agenda puilt uit om het te voorkomen.

Zakendoen in de Verenigde Staten is intens maar vruchtbaar, leerde hij. De Amerikaanse handelsgeest noemt hij hemels. ‘Nederlanders vinden zakendoen een beetje vies. Je moet bij wijze van spreken eerst vrienden worden voordat je een transactie kunt maken. Amerikanen gaan tegenover elkaar zitten en zeggen; wat kunnen we voor elkaar betekenen?’

De lancering van The Correspondent doet hem denken aan de manier waarop de Nederlandse voorloper vijf jaar geleden van de grond kwam, ‘maar dan on steroids’.’ De clichés zijn waar, ontdekte Wijnberg: in Amerika is alles groter. Drukker, chaotischer. Tijd is er kostbaar, het medialandschap onbegrensd en onstuimig. Of er plek is voor The Correspondent, moet blijken. ‘Het voordeel is dat elke niche hier gigantisch is,’ zegt Wijnberg. ‘In Nederland moet je een grote groep aantrekken voor je iets substantieels hebt, maar in een land zo groot als Amerika kan een sjoelvereniging, bij wijze van spreken, al tienduizenden mensen trekken.’

Lees ook

Abba DE LAGARDE+

Abba: van goed naar slecht en weer terug

Bad Banks DE LAGARDE+

Interview: Barry Atsma over de Duitse serie Bad Banks

Interview: Nico Dijkshoorn over zijn DWDD-gedichten

State DE LAGARDE+

Scenarist Mette M. Bolstad over State of Happiness

Vijf 'romantische' filmklassiekers: lang niet zo gelukkig