Interview: Lies Visschedijk over haar rol als Soof

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Soof is terug en Lies Visschedijk speelt wederom de titelrol. ‘Ik denk dat het lichtere genre voor mij wel even goed was.’

Vraag een acteur of schrijver naar het zwaarste aspect van hun beroep, en veel zullen er zeggen: de persdagen. Op één dag alle interviews. Allemaal, van rubriek tot lang, steeds twee nieuwe vragende ogen, een strakke planning die altijd uitloopt en heel vaak dezelfde vragen. Actrice Lies Visschedijk is halverwege haar persdag vandaag. Fris nog, en goedgehumeurd. Het is dan ook bepaald niet de eerste van haar leven. Een vol cv – wapenfeiten als Gooische vrouwen, Loft en Het Klokhuis – betekent een trits van dagen als deze achter de rug.

Hoe overleef je ze? Wat je in elk geval absoluut niet moet doen: de dag ervoor flink drinken. Met een kater de persdag in, dat is echt heel erg. Of ziek zijn überhaupt. Ik ben weleens hondsberoerd naar huis gegaan op een persdag voor Gooische vrouwen. Gelukkig waren er toen nog drie anderen om te interviewen.

En drank op de dag zelf? Hmm ja, hoeveel heb ik er nog? Nee, ik doe het maar niet. Ik ben sinds kort gestopt met doordeweeks drinken. Het rare is dat als je doordeweeks minder drinkt, drink je in het weekend ook minder. Ik tenminste. Het smaakt me gewoon minder. Ik word echt een beetje van de blauwe knoop, geloof ik.

Goed, geen kater dus. En niet haar eerste persdag, ook niet voor Soof. In 2013 speelde Visschedijk haar voor het eerst: de aanmodderende moeder wiens huwelijk in zwaar weer komt. Goede recensies, nog betere bezoekersaantallen in de bioscoop. Nederland sloot Soof in haar armen. En Visschedijk had na Roelien in Gooische vrouwen weer een rol die haar op het lijf geschreven was. En dus kwam er nog een film, een serie, een musical – niet met Visschedijk – en nu een tweede seizoen van de serie.

Waarom worden we maar niet Soof-moe? Op de een of andere manier werkt het gewoon. Het raakt de tijdsgeest ofzo. Het is herkenbaar op een niet truttige manier. Soms klopt iets gewoon, maar zoals dit heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Nou ja, met Gooische vrouwen misschien. Maar ik kan het me nog niet voorstellen, Soof-moe.

Hoe voorkom jij dat je zelf Soof-moe wordt? Ik moet ervoor zorgen dat het niet het enige is wat ik doe. Mezelf blijven ontwikkelen, dat vind ik echt belangrijk. Als ik alleen maar Soof zou doen, zou Soof daar zelf ook niet beter van worden. Af en toe even hééélemaal daaruit dus. En wat ik doe: als ik word gevraagd voor dingen die er een beetje op lijken – en dat gebeurt nogal eens – dan zeg ik nee. Voor je het weet speel je steeds hetzelfde. Wéér die onhandige vrouw van veertig, slonzige huismoeder die er wat van probeert te maken. Hartstikke leuk maar iets in mij zegt dat ik in de tijd naast Soof heel anders moet benutten.

Hoe dan? Ik speel elk jaar met Marcel Musters een voorstelling bij Mugmetdegoudentand. We hebben er nu twee gemaakt: eentje over een stel met een open huwelijk en eentje met een vrouw die een zwerver in huis neemt. Nu zijn we bezig met nummer drie, over een broer en zus in een vakantiehuis in Texel. Wederom geschreven door Aaf Brandt Corstius. Als het goed is, als we allemaal nog leven dan, gaan we volgend jaar op tournee in de grote schouwburgen. Heel erg spannend, want nu is het nog een lunchvoorstelling voor tachtig man. Dan wordt het 600 man publiek, als men erheen wil tenminste.

https://www.youtube.com/watch?v=CZjozvAt-co

Het toneel blijft dus trekken? Ja, hoewel het erg moeilijk is met een gezin. Oppasmatig is het zó kostbaar. Met toneel word je toch al niet rijk, maar dit is gewoon niet op te brengen. Maar dat is het geluk met die lunchvoorstelling: om drie uur fiets ik gewoon naar huis. Geen stress dus, en daar ga je beter van spelen hoor, zonder dat gezeik.

In eerdere interviews hoorde ik je ook al struikelen over het praktische gedoe van huishouden. Ah ja, dat organiseren hè? Iets daaraan vind ik zo moeilijk. Mijn twee zoons worden nu ouder, dat helpt. Ik kan boodschappen doen zonder dat ze allemaal mee moeten. Maar het blijft elke keer een breinkraker. Mensen zeggen dat ik een au pair moet nemen, maar dat lijkt me een naar idee, dat er altijd iemand in mijn huis is.

Lijk je in sommige dingen op Soof? Ik merk wel dat ik dingen van haar overneem. Vooral met acteren kan dat storend zijn. Ik val gauw terug op een bepaalde manier van spelen. Daar moet ik natuurlijk heel streng in zijn, maar het gaat soms vanzelf. Laatst nog bij een auditie – een vrij serieuze ook nog. Was ik weer helemaal die onhandigheid aan het uitdiepen. Ik maakte er een grap van. Dat was Soof, maar dat was helemaal niet nodig. Het is dan een soort tweede natuur om te zoeken naar elementen die de situatie lulliger maken. Belemmeringen, onhandigheden – dat soort dingen. Maar om dat als acteur almaar op te zoeken, is helemaal niet goed.

Inmiddels is Soof een iconische personage geworden. Hoe vind je dat? Zoiets is zeldzaam in Nederland. Dingen worden vaak snel weer afgeschoten. We vergeten vaak om de tijd te nemen, met het idee dat iets beter kan worden als je het even de ruimte geeft om zich te ontwikkelen. Soof krijgt die tijd.

Lees ook

Suits S06 wordt 25 januari hervat

Abba DE LAGARDE+

Abba: van goed naar slecht en weer terug

The Punisher S02 verschijnt in januari

The Brave komt in januari naar Ziggo

Out of Many, One: korte humanistische documentaire