Interview: Jeroen Pauw

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

In gesprek met Jeroen Pauw, aan de vooravond van een nieuw seizoen, aan de hand van vragen die hij zelf ooit aan z'n gasten stelde.

In gesprek met Jeroen Pauw, aan de vooravond van een nieuw seizoen Pauw, aan de hand van vragen die hij zelf ooit aan z’n gasten stelde.
 

Had u terug moeten komen van vakantie?
(aan burgemeester Jozias van Aertsen van Den Haag tijdens de allereerste Pauw, 1 september 2014)
Dat had geen enkele zin gehad, omdat er geen plek was voor ons programma. Maar ons programma en dat van Eva Jinek had überhaupt nooit op vakantie mogen zijn. We hadden er altijd moeten zijn, net als een krant dat is – zeker met onderwerpen als de aanslagen, zoals in Nice. En bij de Brexit, die je al aan zag komen. Het zou fijner zijn als je er twaalf maanden per jaar kan zijn. Als dagelijkse nieuwstalkshow moet je ook die ambitie hebben, uiteraard wel verdeeld tussen een paar presentatoren.

Wat is het thema dit jaar?
(aan de Glazen Huis-dj’s Coen, Domien, Gerard en Eric, 17 december 2014)
Het afgelopen seizoen waren de vluchtelingen het thema dat in bijna elke uitzending terugkwam. Nu zal – met de Amerikaanse presidentsverkiezingen, de verkiezingen in maart in eigen land – de boze witte man het thema zijn. Er is een scheiding in de samenleving waarneembaar en daar moeten we het over hebben. Met veel debat en opwinding, maar ook met empathie en wederzijds begrip.

Ben je sterker dan vijf jaar geleden?
(aan atleet Yuri van Gelder, 2 maart 2016)
In de meest letterlijke zin niet, in overdrachtelijke zin wel. Met Paul Witteman heb ik acht jaar lang met veel plezier gewerkt. Maar nu – na twee jaar in m’n eentje – bevalt dat prima en voelt het als een extra stap. Het gaat me nu ook een stuk beter af dan in de eerste maanden.
[blendlebutton]

Is er een eigenschap die u iets minder had willen hebben?
(aan Eurocommissaris Frans Timmermans, 8 oktober 2014)
Ach, ik heb de leeftijd dat ik me heb neergelegd bij de eigenschappen die mijn karakter vormen. Maar iets minder zelfingenomen kan geen kwaad. Ik vind het ongemakkelijk om over mezelf te praten omdat ik eigenlijk verlegen ben. En als ik mezelf tijdens een interview dan hoor prietpraten, denk ik: doe toch even rustig aan. Natuurlijk geef ik graag mijn mening, overigens altijd met de handrem erop. Als ik dat niet zou doen, dan heb ik maar een halve tafel aan gasten. Dan komt de rest niet meer.

Hoe bereid jij je voor?
(aan cabaretière, actrice Bianca Krijgsman, 17 oktober 2014)
We vergaderen om 10:30 uur over de avond die komt en soms over latere uitzendingen die week. Belangrijk is dat ik zelf een grote aanvangsinteressse voor een onderwerp moet hebben. Het nieuws volg ik al mijn hele leven, dus daar hoef ik niet speciaals iets voor te doen. Wat veel tijd kost, is om voor een item een film te zien of boek te lezen. Als iemand speciaal wordt uitgenodigd om over zijn of haar boek te komen praten, wil ik dat ook zelf helemaal gelezen hebben. Dat geeft me zekerheid. Een belangrijk deel van de voorbereiding is om samen over een onderwerp te praten en ons af te vragen: is het niet andersom? Heeft degene niet toch gelijk?
Daarna volgt er een draaiboek, maar ik moet je bekennen dat ik dat de laatste jaren nooit meer gelezen heb omdat de lettertjes te klein werden. En omdat Paul al een bril had, dacht ik: dat ga ik niet doen, dan wordt het helemaal MAX-tv. Dus sindsdien doe ik alles uit m’n hoofd en zitten de hoofdlijnen van de gesprekken die ik ga voeren in m’n hoofd. Dat is ook het fijnst: dat je loskomt van het papier en er een echt gesprek ontstaat.

Kun jij aan iets anders denken als je zo bezig bent?
(aan Formule 1-coureur Max Verstappen, 20 mei 2016)
Nou, dat wisselt. Als ik aan tafel zit met vier gasten, dan denk ik niet alleen aan gast één maar ook aan gast drie of vier en of ik die bij het gesprek moet betrekken. En ik zie soms ook iemand in het publiek gapen of er wordt me iets ingefluisterd via mijn oortje. Maar dat zijn wel afgeleiden van waar ik dan mee bezig ben. Mijn gedachten dwalen niet af naar een heerlijke fles whisky die op de bar op me staat te wachten.

Ben jij constant aan het opletten hoe iedereen met elkaar omgaat?
(aan schrijfster Griet Op de Beeck, 17 maart 2016)
Ik ben zeer onder de indruk van Griet Op de Beeck. Van de vrouw en van de manier waarop ze schrijft over haar dagelijkse waarnemingen. Dat is iets wat mij in het dagelijks leven ook enorm intrigeert. Hoe liggen verhoudingen? Hoe gaan mensen met elkaar om? Wie is de baas van de roedel? Wie manipuleert wie? Of het nu op een verjaardag is of zomaar ergens aan een bar. Daar beleef ik veel plezier aan, maar verder doe ik er niets mee.

Vindt u het leuk om de boel op te stoken?
(aan staatssecretaris Sander Dekker van Cultuur, 13 oktober 2014)
Ja, dan gebeurt er wat. Het is leuk om mensen te prikkelen en zelfs niet erg als iemand daardoor uitglijdt, maar je moet gasten wel de ruimte bieden om hun boek onder de aandacht te kunnen brengen en hun standpunt te verkondigen. Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat er opwinding ontstaat en dat mag nog best wat meer dan nu het geval is. Politici worden er beter van en vinden het fijn als ze worden uitgedaagd.

Dan ben je toch niet wars van sterrendom?
(aan filmjournalist René Mioch, 29 september 2014)
In mijn branche zitten niet veel Nederlandse sterren, die gaan eerder naar Late night. Onze interesse gaat daar ook minder naar uit en voor een deel zijn de RTL-sterren ook verplicht om bij Humberto Tan aan te schuiven. Van de wereld van uitgaan en premières, maak ik geen deel uit. Veel van die mensen ken ik niet en ze hebben ook niet veel met mij vermoed ik.

Heb jij weleens gedemonstreerd?
(aan RTL-correspondent in Tel Aviv Olaf Koens, 9 september 2014)
Ja, best vaak. Op het Museumplein in Amsterdam tegen de kernwapens en tegen buitensporig geweld van Israël op de Gazastrook. Maar daar ben ik weggelopen toen het uit de hand liep en er ‘Hamas Hamas, Joden aan het gas!’ werd geroepen. Nu is mijn programma het podium waarop mensen kunnen demonstreren en spelen en is de fysieke demonstrant geëvolueerd in vele vormen van virtuele opwinding.

Denk je dat jonge mensen dit ook nog mooi vinden?
(aan Van Dik Hout-zanger Martin Buitenhuis, 9 oktober 2014)
Mede omdat we publiek aan ons willen binden, hebben wij de Pauw Academy opgericht. Daar mogen jongeren onder begeleiding van redacteuren een eigen aflevering van vijftien minuten opnemen. Van die mensen krijg ik vaak te horen dat ze het leuk vinden. Maar de manier van kijken verschuift. Als jongeren iets willen zien, dan horen ze dat van anderen. Dan besluiten ze te kijken. Jongeren denken niet: ‘Het is 23:00 uur, ik zet de tv aan.’ Ze kijken op een andere manier, wanneer het hen uitkomt. Als de boodschap de moeite waard is, bereik je ze wel.

Staat er nog iets te veranderen dit seizoen?
(aan Yvon Jaspers van Boer zoekt vrouw, 5 september 2014)
Wij brainstormen met een kleiner groepje van de redactie eigenlijk continu over rubriekjes of over een andere locatie. Zo wijken we met de verkiezingen in de VS uit naar de Melkweg in Amsterdam. Maar de kern is en blijft: het is een talkshow met gasten.

Nog twee jaar, op z’n minst?
(aan toenmalig Kamervoorzitter Anouchka van Miltenburg, 19 september 2014)
Als het aan mij ligt wel. Ik vind het erg leuk en omdat het seizoen nu iets korter is dan in de tijd van Pauw & Witteman, heb ik iets meer tijd voor andere dingen zoals een boek lezen of reizen. Dat maakt het aantrekkelijker. Op het moment dat ik die uitzendingen maak, doe ik niets anders. Van opstaan tot ik in slaap val, ben ik bezig met Pauw. Hoe leuk ik het ook vind, dat is wel pittig. Als de dagelijkse talkshow wordt verdeeld, dan wil ik dit dolgraag blijven doen.

Pauw, vanaf 22 augustus op NPO 1, 23:00 uur

[/blendlebutton]

Lees ook