Cas Enklaar

In gesprek met Cas Enklaarover over zijn leven en liefde voor films

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Cas Enklaar (75) zit in de herfst van een rijke acteercarrière en praat openhartig over zijn leven, liefde voor films en zijn knip- en verzamelwoede. ‘Ik maak de laatste tijd de idiootste dingen mee.’

Het was weer eens tijd om ja te zeggen tegen een interview, vond Cas Enklaar. Pure ijdelheid, vult hij zelf maar in. De aanleiding is de One Night Stand-film Mooi geweest van Mari Sanders, waarin Enklaar Gerard speelt, een bejaarde man die het wel gezien heeft, het leven, en zijn vrouw Nel aan hun afspraak herinnert om er samen uit te stappen. Maar waar hij vastbesloten is, twijfelt zij en ook hun dochter heeft er moeite mee dat haar ouders net doen of het niets is (‘Mogen we wel rouwen, of hebben jullie dat ook afgekocht bij een Zwitserleven-verzekeraar?’)
Enklaar ontvangt thuis; in het huis in de Amsterdamse Jordaan waar hij al vijftig jaar woont. De drie verdiepingen zijn nooit gerenoveerd en kraken in hun voegen. Het is een huis vol herinneringen. En spullen. ‘De verhuurder wacht tot ik dood ben,’ zegt Enklaar terwijl hij voorgaat naar de woonkamer op de bovenste verdieping. ‘Dan slaan ze het tegen de vlakte.’

In de film zegt uw personage dat je ‘het feestje altijd moet verlaten als het nog leuk is’. Zou u dat zelf kunnen zeggen? O nee! Ik ben iemand die tot het laatst blijft. Ik wil ook nog helemaal niet dood. In dat opzicht is de man die ik speel, me vreemd.

En in andere opzichten? Ik ben van de school dat je toch altijd de mens ziet in alles wat je speelt. Gerard is een nogal drammerig, koppig iemand. Dat herken ik goed, hoewel ik een stuk milder ben geworden met de jaren. Terwijl de vriendin met wie ik naar de première ging juist zei dat ze me nog nooit zo aardig had gezien. Zelf zag ik alleen een magere man met gespannen kaken.

Gerard en Nel hebben de afspraak samen uit het leven te stappen. Kunt u zich dat voorstellen? Nee, maar ik heb ook nooit een lange relatie gehad. Ik geloof niet zo in echte liefde.
Het betekent dat je iemand neemt met alles erop en eraan, ook zijn vervelende dingen. Daar heb ik nooit zin in gehad. Vroeger kreeg ik altijd een rilling als ik twee jonge mensen achter een kinderwagen zag lopen. Tegenwoordig bezie ik het met iets meer mildheid. De rilling blijft achterwege.



Heeft u Amour gezien van Michael Haneke over twee tachtigers die op de proef worden gesteld wanneer zij een herseninfarct krijgt? Deze film deed me daar in de verte aan denken. Ja, die heb ik gezien. Ik begrijp wat u bedoelt.

U staat bekend als een groot filmliefhebber. Wat is de laatste film die u zag? Ik ga elke zondag met mijn zus naar de film. De laatste die we zagen en die ik fantastisch vond, was The Children Act met Emma Thompson. Aangrijpend. Ik moest huilen. Het gaat over een kinderrechter en de macht die je dan hebt. Mooi, gedegen, prachtig geacteerd. Mijn zus en ik zijn het bijna altijd eens. Al is zij meestal iets minder enthousiast dan ik. Ze vergeet ook altijd meteen alles weer.

U houdt zelf alles precies bij? Zie je dat kastje daar, met die bakjes? Daarin staat op kaartjes alle films die ik heb gezien sinds mijn 14de. De titel, de credits, de datum, de naam van de bioscoop en met wie. Je hebt er niets aan, behalve wanneer een vriendin een oude film met me wil kijken. Dan kan ik zeggen: die zagen we samen in de Cineac op het Damrak in 1982. Die filmlijstjes zijn slechts een van de dingen die ik bijhoud. Er is veel meer: onder mijn bed liggen mijn nachtboeken met daarin beschrijvingen van mijn nachtleven en de ontmoetingen met mannen, compleet met feiten en cijfers. Ook heb ik knipselmappen met daarin op alfabetische volgorde nogal willekeurige mensen: van Hitler tot mijn beste vriendin, een actrice. Dat zijn ook heel dikke mappen. Ze staan allemaal in kasten hier in huis. Ik lijd er ook onder.

U bent een hoarder! Een beetje wel. Het zal zwaar zijn voor mijn erfgenamen. Ik heb al een executeur aangesteld die ik 7000 euro ga betalen om het tot een goed einde te brengen.

Lees ook