Daan Schuurmans

Het Curriculum vitae van Daan Schuurmans: van Oppassen!!! naar Ik weet wie je bent

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Acteur Daan Schuurmans (1972) over zijn carrièrepad, dat hem zowel langs de jongerenfilm Costa! voerde als de nieuwe thriller-serie Ik weet wie je bent.

Oppassen!!! (1995)
‘In het derde jaar van de toneelschool heb ik foto’s laten maken en ben daarmee langs verschillende castingbureaus gegaan. Castingdirecteur Harry Klooster belde mij voor mijn eerste tv-optreden: Oppassen!!!, die comedyserie met die opa’s. Het was een gastrolletje, auditeren hoefde niet. De regie had Nico Knapper (die Pipo, Medisch Centrum West en Zeg ‘ns Aaa had geregisseerd, red.) en in een theatertje in Hilversum werd het opgenomen. Ik speelde Hans, een jongen die met dochter Anna ging toneelspelen. We repeteerden voor Romeo en Julia, maar Anna’s broer Rik zat er als een stoorzender tussen. Het grappige is dat ik in een televisiecomedy iemand moest zijn die toneel wilde spelen. In het echte leven deed ik toneel, maar wilde ik heel graag filmen. De keuze voor tv had in die tijd een andere status dan nu. Een echte acteur stond op de planken, heette het.’

Fort Alpha (1997)
‘In Fort Alpha had ik een grotere rol. De jeugdserie gaf me mijn eerste ervaring met herkend worden. Regelmatig brachten de acteurs bezoeken aan middelbare scholen. Tygo Gernandt en Tatum Dagelet zeiden dat ik een keer mee moest gaan: “Je weet niet wat je meemaakt!” Dat klopte. Al die scholieren wilden met ons op de foto, terwijl ik voor mijn gevoel net zelf van de middelbare school af was. Het was een rare ervaring. Niet meteen heel plezierig. De regisseur, de Vlaming Peter Gorissen, heeft me zeer beïnvloed als acteur. Hij regisseerde ons op volstrekt onorthodoxe wijze. Vrij moesten we zijn, vol risico er volledig voor gaan, de controle loslaten, zoals hij zelf ook deed. Hij heeft nog een tijdje op zolder gewoond bij mij en mijn toenmalige vriendin, omdat hij geen huis had. Daaruit is het idee ontstaan om hem een solovoorstelling van mij op de Amsterdamse toneelschool te laten regisseren. Zo heb ik een paar maanden met hem opgetrokken. Die man was een gids voor mij. Hij gaf vertrouwen, iets waar een beginnend acteur behoefte aan heeft. Dat deed hij bovendien in een periode in mijn leven die nogal verwarrend was: mijn vader overleed.’

Jewish Boxing (1997)
‘Deze korte film is van groot belang geweest. Twee Belgen, Wim Reygaert en Stefan Van Den Eede, hadden een scriptje geschreven voor een tien minuten durende eindexamenfilm aan de filmacademie in Gent. Ze zochten een hoofdrolspeler en hadden van iemand mijn naam doorgekregen. Ze kwamen praten bij mij thuis. Toevallig had ik net een rolletje aangeboden gekregen in een comedyserie. Daarmee had ik geld kunnen verdienen, met deze artistieke eindexamenfilm niet. Maar ik vond die jongens zo interessant. Ze wilden draaien op 16 mm, dus echt op film, en hun script intrigeerde me. Het ging over een Joodse geneeskundestudent die in een apotheek werkt. Daar zit hij te studeren, terwijl hij op de radio een gevecht volgt tussen een Italiaanse en een Joodse bokser. De Joodse bokser wint. Vervolgens stappen twee Italianen de apotheek binnen en beginnen de zaak kort en klein te slaan – zoals ook, op de radio, die Joodse bokser door Italiaanse fans in elkaar wordt geramd. Na afloop vragen die twee gasten aan de geneeskundestudent of hij nog iets lekkers voor ze heeft. Drugs. Hij antwoordt: “Morphine?” – de film is Engelstalig. Dat willen ze wel, maar de student geeft ze expres arsenicum mee en een paar injectienaalden. De volgende dag heeft de student een snijexamen. Hij staat bij een levenloos lichaam, slaat het doek opzij en daar ligt een van die Italianen. Ik vond het een briljant verhaaltje. Ongeveer een week lang heb ik bij die jongens geslapen om de film op te nemen. Toen hij af was, heb ik hem meegenomen naar mijn vader (Ton Schuurmans, journalist voor onder meer de actualiteitenrubriek Brandpunt, red.), die de film een keer of 25 heeft zitten kijken. Iedereen die op ziekenbezoek kwam, de huisarts incluis, moest óók kijken. Hij was er trots op. In dat filmpje zag hij dat ik iets kon. Dat heeft hem gerustgesteld. Van mijn latere carrière heeft hij niets meegekregen. Hij overleed in de maand waarin Jewish Boxing uitkwam.’

Lees ook