Gooijer ziet: hoe vind je de weg op Netflix?

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Netflix is een mooie uitvinding, maar schept wel een luxe-probleem: het aanbod aan series, films en documentaires is nogal groot en daardoor ondoorzichtig.

Netflix  is een mooie uitvinding, maar schept wel een luxe-probleem: het aanbod aan series, films en documentaires is nogal groot en daardoor ondoorzichtig.
 

Om daar wat aan te doen, heeft het bedrijf professionele kijkers in dienst die content indelen in categorieën. Dat gaat verder dan je op het eerste gezicht zou denken; in het beginscherm van (de webversie) van Netflix kun je kiezen uit slechts negentien stuks: ‘series’, ‘cabaret’, ‘horror’, et cetera. Maar als je verder naar beneden scrollt, langs de programma’s die je onlangs hebt gezien en de aanbevelingen die Netflix op basis daarvan doet, kom je snel hele specifieke omschrijvingen tegen: ‘tv-series met een sterke vrouwelijke hoofdrol’ of ‘duistere films gebaseerd op een boek’. Maar dat is nog maar het begin.


Onderzoek van het blad The Atlantic suggereerde dat er 76.897 verschillende genre-tags zijn. ‘Visually striking movies for ages 11 to 12’ bijvoorbeeld of ‘understated British independent movies’, ‘thrillers starring Gene Hackman’ en ‘steamy movies based on real life’. Het gaat maar door en door. De hele hilarische lijst Netflix-categorieën staat hier.


Wat meteen opvalt als je op zo’n link klikt (wel ingelogd zijn op netflix.com anders werkt het niet), is dat de categorieën in de Nederlandse Netflix-bibliotheek heel vaak leeg zijn (in dat geval krijg je eerst een foutmelding, maar als je daarna de pagina ververst, komt het alsnog goed) en dat de vertaling van de tags soms te wensen overlaat. ‘Visually striking movies for ages 11 to 12’ is echt niet hetzelfde als ‘films met visuele effecten voor kijkers van 11 tot 12 jaar’.


Wat die vertaling betreft, zijn ook de steekwoorden die je krijgt als je één bepaalde film aanklikt soms merkwaardig gekozen. Bij de ten onrechte verguisde horrorkomedie Jennifer’s body (Megan Fox is een vleesetende cheerleader) staat onder andere: ‘deze film is snedig’. Snedig? Een prachtig vijftiende-eeuws woord dat ‘slim, schrander, scherp van verstand’ betekent en helaas nog zeer zelden wordt gebezigd. Behalve door Netflix. Wie vervolgens op dat ‘snedig’ klikt, krijgt een enorme lijst van andere snedige films (ik vermoed dat snedig een vertaling van witty is) die zo omvangrijk en uiteenlopend is dat snedig als tag niet erg nuttig lijkt. In elk geval niet zo mooi en ultra-specifiek als pareltjes zoals ‘critically-acclaimed cerebral French-language dramas’.


Dit artikel stond eerder dit jaar op De Lagarde – Robert Gooijer is tot 30 augustus op vakantie.