Ghost in the Shell en het fenomeen whitewashing

· Door

Google+ Facebook Twitter WhatsApp

Publiciste Hasna El Maroudi keek naar Ghost in the Shell – waarin Scarlett Johansson een Aziatische vrouw speelt – en buigt zich over het fenomeen whitewashing.

In de in 2017 verschenen film Ghost in the Shell speelt Scarlett Johansson cyborg Major. De film is een live-action vertolking van een populaire Japanse manga-serie. Japans of niet, regisseur Rupert Sanders besloot toch om Johansson in de rol van Aziatische cyborg te casten. Het gevolg: een storm van kritiek. En dat is niet zo vreemd. Er zijn in Hollywood weinig grote rollen voor Aziatisch-Amerikaanse acteurs. Dient de mogelijkheid zich dan eindelijk eens aan, gaat de rol naar de actrice met de grote Bambi-ogen.

Na jaren van discussies over representatie van vrouwen en minderheden op tv, zou je hopen dat de hoge heren in Hollywood het nu wel begrijpen. Toch blijft voor alle minderheden gelden dat er in Hollywood alleen ruimte voor hen is binnen de marges van het stereotype. Voor Aziaten betekent het dat mannen worden ontdaan van hun mannelijkheid en vrouwen kunnen kiezen tussen een rol als ‘drakenvrouw’ of een porseleinen popje. Wie geluk heeft, mag een Aziatische nerd of modelburger spelen. Meer smaken zijn er niet.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=fC-gXU45QA8

Het is me vaak gevraagd; wie mijn rolmodel of voorbeeldfiguur is. Naar wie ik opkeek toen ik opgroeide of wier posters ik aan mijn slaapkamermuur had hangen. Het antwoord op de vraag is veelzeggend: niemand. Ik heb nooit een voorbeeldfiguur gehad. Begrijp me niet verkeerd, er zijn ontzettend veel mensen die ik bewonder om wie ze zijn, wat ze kunnen of om wat ze hebben bereikt. Maar als Marokkaans-Nederlands meisje, dat opgroeide op Rotterdam-Zuid was het simpelweg niet vanzelfsprekend om naar het hoogst haalbare te streven.

Mijn ouders kwamen als arbeidsmigranten naar Nederland en hadden één doel voor ogen voor hun kinderen: economische zekerheid. Een gedegen opleiding zou een vaste baan met voldoende inkomen moeten garanderen. In elk gesprek over de toekomst benadrukten ze dat weer. Naar school, trouwen en kinderen krijgen, dat was het plan. Andere opties waren zo onbespreekbaar dat ik er pas jaren later achterkwam dat ze überhaupt bestonden. Alle machtshebbers zagen er immers anders uit dan ik. Op tv, in de krant, in de tijdschriften en in de politiek. Voor zover ik wist had succes een andere kleur – wit.

Lees ook

Abba DE LAGARDE+

Abba: van goed naar slecht en weer terug

Shoplifters

Waarom Shoplifters een meesterwerk is

Bioscooppremière: Anna and the Apocalypse

Bad Banks DE LAGARDE+

Interview: Barry Atsma over de Duitse serie Bad Banks

Interview: Nico Dijkshoorn over zijn DWDD-gedichten