For All Mankind

For All Mankind S01E01: de maan is van de Sovjets

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

‘Wat als?’-serie is prima ruimtevaartdrama, maar onderscheidt zich nimmer.

Wat was 2019 – vijftig jaar na de eerste maanlanding - een prachtig jaar voor de maan. Bij de VPRO was de briljante documentairereeks Chasing the Moon te zien, en in de bioscoop kon je je verwonderen over het hemellichaam in Apollo 11. De vraag is dan ook: heeft For All Mankind het momentum gemist?

https://www.youtube.com/watch?v=N3RjayAF0b4

For All Mankind valt in de categorie ‘drama gesitueerd in een alternatieve geschiedenis’ (denk aan The Man in the High Castle). Tweeëneenhalve week voordat Apollo 11 de maan wist te bereiken, landden de Sovjets op de maan. Dus volgt er niet een speech over ‘one step for man’, maar prevelt de communistische astronaut iets over de marxist-leninistische manier van leven, en dat alleen al moet natuurlijk door de Amerikaanse personages even beschimpt worden. Want For All Mankind draait onder meer om hernieuwd of hervonden patriottisme. Hoe je weer van je land moet houden, als je geboortegronden je voor even in de steek hebben gelaten; als een nederlaag je toekomst dreigt te verwoesten.

Dit klinkt allemaal plechtstatig en dat is het ook: For All Mankind is bloedserieus, en astronaut-zijn is een ‘way of life’. Het bedwingen van de maan is de grootste prioriteit. Overigens rijst al snel de vraag of de Sovjetmaanlanding geen enscenering is – want in 1969 konden ze al flink rotzooien met beeldmateriaal.

De hoofdrol is voor Joel Kinnaman (The Killing, Altered Carbon) die de gemankeerde astronaut Edward Baldwin speelt. Met lede ogen moet hij aanzien hoe de vijand zijn natie een stapje voor is. Nadat de Sovjets zijn geland op de maan krijgen Kinnaman en zijn collega’s een dag verlof, om zich te kunnen herpakken. Dus rijden de mannen in hun peperdure sportauto’s naar een bar waar ze zich een stuk in de kraag drinken, en Baldwin in een rancuneuze bui zijn werkelijke mening over de NASA (de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie) deelt met een journalist. Men zou te laf zijn, er zou meer risico moeten worden genomen.

Vervolgens wordt Baldwin door zijn superieuren terechtgezet: kan hij zijn bekentenis in het openbaar ontkennen? Het is een moeilijk vraagstuk voor de man, die zich al na enkele scènes laat omschrijven als een onvervalste ruimtecowboy. Het is een curieuze gewaarwording: zou het echt zo zijn dat obstinate ingenieurs de beste beslissingen nemen in het heelal? Dat non-conformisme en eigenzinnig gedrag juist geroemd moeten worden?

Oké, For All Mankind is geen documentaire. En in fictie moet je noodzakelijke ongeloofwaardigheden – of dramatisatie – soms voor lief nemen. Niettemin is de realiteit, 1969, een stuk spannender dan menig gefictionaliseerde verbeelding (zie, nogmaals, Chasing the Moon en Apollo 11). Neem bijvoorbeeld de Koude Oorlog: kabelzender HBO kwam dit jaar met het meesterwerk Chernobyl, waarin eens temeer blijkt dat er zonder alteraties in de geschiedenis al genoeg te vertellen valt over het verleden.

Overigens is For All Mankind een prima drama, maar er is al zoveel, en al die keuzemogelijkheden hebben mogelijk tot gevolg dat het zien van For All Mankind voor menig maanliefhebber niet de eerste prioriteit zal zijn. Boven alles: hoe moet je in scènes laten zien dat wetenschappers vanuit een controlecentrum bellen met een ruimtevaartuig? Dat gaat op den duur toch écht vervelen.

For All Mankind S01, vanaf 1 november drie afleveringen bij Apple TV+, daarna elke week een nieuwe aflevering

Lees ook