Malcolm & Marie

Column: Netflix strooit met speelfilmtitels

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

Is 71 speelfilms lanceren in een jaar een geval van overdaad?

71 is het magische getal. Zoveel films brengt Netflix in 2021 uit. Ik was opgelucht toen ik het las: voor even dacht ik dat de filmoogst dit jaar zou gaan tegenvallen. Omdat er naar verluidt dankzij de coronapandemie maar bar weinig films zouden zijn geproduceerd. Netflix was overigens sowieso al voornemens, corona of geen corona, om in het nieuwe jaar de markt nog steviger te gaan domineren. Dat bioscopen nog langer dicht blijven is voor de streaminggigant dan ook een mooie bijkomstigheid. Want voor je wekelijkse filmmomentje kan je wel lekker bij Netflix terecht, getuige een filmpje dat van de week voor deze glorieuze gelegenheid werd opgetuigd.

https://www.youtube.com/watch?v=YHyyFdZ-Vx8&feature=emb_logo

Hierin zien we acteurs als Gal Gadot en Regina King vol enthousiasme praten over hun nieuwe werk. 27 van de 71 films – honderden miljoenen dollars aan passieprojecten – passeren terloops de revue. Ik keek het videootje, een trailer van trailers vol geacteerde blijdschap, niet af. Omdat ik een afkeer heb tegen trailers: ze doen afbreuk aan speelfilms; creëren vaak onrealistische verwachtingen. Bovendien vond ik deze reclameboodschap nogal irritant. En ik was niet de enige. Een collega-Twitteraar merkte op dat Netflix beter 69 in plaats van 71 films kan uitbrengen dit jaar, dat bekt marketingtechnisch een stuk lekkerder.

Een andere Twitteraar maakte – ik parafraseer – een cynische grap over hoe filmstudio Warner Brothers in de vorige eeuw bekendstond om hun vuige werk, FOX om hun diepzinnig drama en Netflix nu om hun epische bacon (een soort eenheidsworst). Deze kritiek op de streamingdienst heeft onder meer te maken met het feit dat een groot deel van de 71 films gewoonweg niet de moeite waard zal zijn. Kwantiteit prevaleert boven kwaliteit. Hoewel, eerlijkheid gebiedt te zeggen, deze ratio ook gewoon van toepassing is bij traditionele filmstudio’s, die brengen ook niet de ene na de andere parel uit.

En met Pieces of a Woman, het heftige drama van Kronél Mundruczó, heeft Netflix aan het begin van het jaar alweer een Oscarcontender te pakken: Vanessa Kirby speelt vol overgave een vrouw die een traumatische bevalling ondergaat. Hoewel het eveneens wachten is op de eerste artistieke flop à la Bright (2017); een film die verrassend genoeg, als je Netflix mag geloven, wél goed werd bekeken. Maar laten we wel wezen: 71 titels is veel, misschien wel te veel. Er is geen enkele filmstudio die zoveel films uitbrengt in een jaar. Zal de markt verzadigd raken?

Voor de abonnee is het evenwel een fijne gedachte, dat er elke week iets te zien is. En ik zie ook wel dat er veelbelovend werk aan zit te komen, zoals de western The Harder They Fall, met Idris Elba. Maar érg vaak zet ik Netflix niet aan, en al helemaal niet voor de films. Ik ben nog steeds van mening dat de streamingdienst juist grossiert in televisiedrama: van GLOW tot Bloodline; van Big Mouth tot Stranger Things. Nu mensen meer thuis zijn, stijgt allicht het verlangen naar een filmavondje. Aan het einde van dit jaar heb je dan bij Netflix 71 extra keuzes, waarvan het merendeel, naar mijn vermoeden, snel in de vergetelheid zal raken.

Lees ook