Dear Evan Hansen

Column: Dear Evan Hansen

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

Dear Evan Hansen verschijnt waarschijnlijk niet meer in de bioscoop, maar gelukkig zijn er on-demand nog meer films met een bedenkelijke ethiek!

Foto credit: Erika Doss / Universal Pictures

Nog niet eens zo heel lang geleden stond de release van de film Dear Evan Hansen voor eind oktober in Nederland in de planning. De film klonk als een inkoppertje: gemaakt door de regisseur van The Perks of Being a Wallflower en gebaseerd op de gelijknamige en met prijzen overladen musical uit 2015. De musical ontving maar liefst zes Tony’s – de Toneeloscars – waaronder die voor beste mannelijke hoofdrolspeler voor Ben Platt (The Politician), die in de film opnieuw de hoofdrol speelt.

Je cookie-instellingen zorgen ervoor dat je dit deel van de website niet kunt zien.

Wijzig hier je cookie-instellingen

Maar na de eerste op z’n best lauwwarme reacties tijdens het filmfestival in Toronto is de film stilletjes van de Nederlandse releaselijst verdwenen. Al bij de release van de trailer vielen mensen massaal over de klungelige vertolking van Platt, een 27-jarige die een 17-jarige moet voorstellen. Het gebeurt uiteraard wel meer dat twintigers tieners spelen, maar hier voelt het zo gekunsteld dat het meer is alsof Platt auditie doet voor het vervolg op Never Been Kissed - waarin een journaliste (Drew Barrymore) zich voordeed als een 17-jarige scholier voor een achtergrondartikel.

In de film als geheel is het vooral de problematische moraal waar veel critici over struikelden. Wanneer Connor, een jongen op school, zelfmoord pleegt wordt Evan Hansen door een onwaarschijnlijk misverstand door Connors ouders aangezien voor zijn beste vriend. Eerlijk is eerlijk: Evans eerste reactie is om alles op te biechten, maar wanneer hij ziet hoe blij Connors moeder (Amy Adams) wordt van zijn fantasieherinneringen, besluit hij hen in de waan te laten.

Maar Evans motieven zijn niet zuiver altruïstisch. Terwijl Evans alleenstaande moeder (Julianne Moore) in het ziekenhuis overuren draait, vindt Evan bij Connors familie een warm welkom. Ook geeft het misverstand hem extra ‘quality time’ met Connors zus Zoe (Kaitlyn Dever), op wie Evan al jaren heimelijk verliefd is.

De kritische reacties zijn niet heel verwonderlijk. We lijken ons er de laatste jaren, ook met terugwerkende kracht, steeds meer van bewust wanneer ethische grenzen - in fictie - overschreden worden. Nu kan je als filmmaker toch echt niet meer aankomen met een romantische (anti)held als John Bender (Judd Nelson) in The Breakfast Club, die zich de hele film lang als een seksistische eikel gedraagt, om aan het eind wel met het meisje (Molly Ringwald) beloond te worden.

Dear Evan Hansen vertoont misschien nog wel de grootste overeenkomst met While You Were Sleeping (Disney+), een van mijn favoriete romkoms uit de jaren negentig. Door een misverstand wordt loketbediende Lucy (Sandra Bullock) aangezien voor de verloofde van de bewusteloze Peter (Peter Gallagher), een man die ze altijd alleen maar van een afstandje heeft bewonderd. Terwijl de familie haar met de kerst in de armen sluit, valt ze onverwacht voor Peters broer Jack (Bill Pullman).

Dat ze het misverstand laat voortbestaan valt niet goed te praten. Toch werd ik ook nu, bij het herkijken, weer verleid door het lichtvoetige script en de uiterst beminnelijke Lucy/Sandra Bullock zelf, die altijd met de feestdagen werkt omdat ze toch geen familie heeft. Wie wenst haar niet een fijne surrogaatfamilie? Ook neemt de film de tijd om de relatie tussen Lucy en Jack uit te werken.

Misschien is dat waarom ik de universele aantrekkingskracht van Sleepless in Seattle (Pathé Thuis) nooit heb begrepen. Daarin doorkruist schrijfster Annie (Meg Ryan) heel Amerika om Sam (Tom Hanks) te ontmoeten, een man die ze één keer op de radio heeft gehoord. Sam zelf weet niet van haar bestaan. (Bill Pullman speelt hierin Annies betrouwbare, dus saaie, verloofde). Dit wordt gebracht als het summum van romantiek, maar het hadden net zo goed de ingrediënten voor een horrorthriller over een vrouwelijke stalker kunnen zijn (Annie huurt zelfs een privédetective in om Sams adres te achterhalen). En wat doet Annie wanneer ze eenmaal voor zijn huis staat? Ze blijft staan en kijkt hem van een afstandje verlangend aan. Voor een normaal mens is deze situatie toch enigszins verontrustend: wie is die onbekende vrouw met die intense blik? Maar omdat ze gespeeld wordt door Meg Ryan reageert Sam niet gealarmeerd, maar juist geïntrigeerd.

Zelfs dat lijkt Dear Evan Hansen niet mee te hebben. De film zelf is niet kritisch en Ben Platt juist niet knuffelbaar genoeg.

Onze nieuwsbrief ontvangen? Iedere vrijdag de nieuwste series en films in je inbox! Meld je hier aan.

Lees ook