My Brilliant Friend S02

Column: de gelukzaligheid van virtueel reizen

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

Via televisiedrama’s kan je alsnog de reis maken waar je zo naar snakt.

Deze week gaat het fascinerende We Children of Bahnhof Zoo in première bij Amazon Prime Video. Het televisiedrama speelt zich af in het beduimelde West-Berlijn van de jaren zeventig en draait om de tienerjaren van de beroemde junkie Christiane F. – wier leven al meermaals is verfilmd. Nadat ik de eerste aflevering had gezien tweette ik gekscherend dat ik een serie aan het kijken was over familieleed en heroïneverslavingen in historisch Berlijn, en dat ik niet kon wachten om de Duitse hoofdstad weer eens in levende lijve te kunnen zien. Ik hou van de lelijkheid van de in beton opgetrokken appartementencomplexen aldaar.

Ik hou van het idee dat er in elke straat wel een stuk geschiedenis schuilt. Zo las ik vorig jaar het in de jaren tachtig verschenen boek Een odyssee door Berlijn van Ian Walker en begaf ik me in mijn gedachten in de metro van West- naar Oost-Berlijn. Heerlijk. Het is bovendien een makkelijkere manier van reizen in coronatijd. Toen ik vorige week een Nigeriaanse film zag waande ik me in de tropen, in een drukke miljoenenstad. Boeken, films en televisieseries hebben soms de kracht in zich om je opnieuw te laten kennismaken met een stad of een plek.

Om die reden vond ik het jaren geleden moeilijk om naar het in New York gesitueerde The Deuce te kijken. Ik was net in The Big Apple geweest, en had zo’n zin om er weer eens een paar dagen rond te struinen, dat het kijken David Simons drama verwerd tot een pijnlijke exercitie. Ik stelde het kijken maar uit. Ik ging andere dingen kijken. Maar sinds reizen al enige tijd niet meer tot de mogelijkheden behoort door lockdowns overal ter wereld, ben ik eraan gewend geraakt om mijn favoriete plekken te ontdekken en herontdekken zonder er fysiek te zijn.

Zo bracht het tweede seizoen van De Geniale Vriendin me vorig jaar opnieuw naar historisch Napels in de jaren vijftig. (Napels is een van m’n lievelingssteden.) In Suburra passeerde Rome in al zijn volle glorie de revue. In The Eddy zag ik Parijs, de stad waar ik me nog nooit een seconde heb verveeld. In die zin is kijken en lezen een mooie surrogaat voor fysiek beleven. Hoewel ik nu wel echt sta te popelen om het Berlijn uit We Children of Bahnhof Zoo weer eens met mijn ogen te zien. Om te bezien wat er van over is gebleven.

Op de een of andere manier voelde het de afgelopen tijd soms voor mij alsof de wereld stilstond, omdat er dankzij de coronamaatregelen weinig te beleven valt. Maar de keur aan nieuwe stedelijke drama’s bewijst het tegendeel. Als straks het hek van de dam is dan is het niet de vraag wanneer, maar waarheen. Tot die tijd zijn we aangewezen op streamingdiensten, waar je met enig geluk een titel aantreft die is gefilmd in jouw favoriete plaats van handeling voor een stedentrip. Nu moeten we evenwel nog genoegen nemen met troostrijke virtuele reizen. En dat blijkt soms ook best gelukzalig.

Onze nieuwsbrief ontvangen? Iedere vrijdag de nieuwste series en films in je inbox! Meld je hier aan.

Lees ook