Been So Long: gekunstelde romantische musical

· Door

Facebook Twitter WhatsApp

De chemie tussen de hoofdpersonen verheft het niveau van deze voorspelbare romantische musical.

Echte liefde weet zelfs op te bloeien tussen grimmige grachten, gemeenteflats en cafés in de romantische Britse musicalfilm Been So Long. Het script en de muziek komen uit de pen van Arthur Darvill (Rory Williams uit Doctor Who) en theatermaker Ché Walker. De film is gebaseerd op Walkers gelijknamige musical uit 2009.

https://www.youtube.com/watch?v=tflC2Jr6scs

In het hedendaagse Camden, een wijk in het noorden van Londen, speelt Michaela Coel (Black Earth Rising) de vastberaden alleenstaande moeder Simone, die de zorg draagt voor haar gehandicapte dochter Mandy, en bewust een sober leven leeft. Haar eigen liefdesleven staat op een laag pitje. Totdat ze op een stapavond met haar beste vriendin Yvonne (Ronke Adekoluejo) de charmante Raymond (Arinzé Kene) ontmoet, die net is vrijgelaten uit de gevangenis en zijn leven probeert op te bouwen.

Hoewel het een realistisch liefdesverhaal betreft in een urban setting, wordt de standaard romantische formule toegepast. Je kan de hokjes afvinken: de roze wolk maakt plaats voor twijfels, een ex duikt plotseling op, de afgewezen minnaar wordt betrapt met een ander, maar natuurlijk weten ze elkaar toch weer te vinden. 

De film leunt zwaar op het natuurlijke acteerwerk van Coel en Kenze. Coel zet een toonaangevende acteerprestatie neer, en zingt de vreemd getimede muzikale nummers met overtuiging. Het is duidelijk dat het script een bewerking is van een musical, gelet op de ondergeschreven karakters en niet nader uitgewerkte verhaallijnen, waardoor het plot wankelt. Naast de lichte karakterisering van Simone en Raymond bestaat de rest van de cast uit vrij eendimensionale karakters – zie bijvoorbeeld de (seksueel) vrije Yvonne, die voor de vrolijke noot moet zorgen met opmerkingen als ‘het is een noodgeval. Je vagina heeft gebeld en gezegd dat ze doodging.’

Het verhaal kabbelt voort en weet geen nadere diepgang te vinden. Bepaalde sequenties komen hol en manipulatief over. Of het nu gaat om de toekomst van het lokale buurtcafé en sociaal commentaar over de gentrificatie in de wijk, Mandy’s zoektocht naar haar vader en zijn hoop op een tweede kans, of het totaal misplaatste subplot van de junk Gil (George MacKay) die een wrok koestert jegens Raymond.

De muzikale nummers voldoen, maar zorgen niet altijd voor een naadloze overgang tussen het alledaags realisme en de romantische fantasie uit het script. Een pluspunt is de cinematografie van Catherine Derry, die de avonturen van het nachtleven en de grimmige architectuur van het gegentrificeerde Londen weet te verlichten in aansprekende, glanzende kleuren.

Been So Long is een voorspelbare en sentimentele romantische musical. Desalniettemin weet de synergie tussen Coel en Kene je te overtuigen dat liefde kan opbloeien midden in het grauwe Camden.

Been So Long, vanaf 26 oktober 2018 op Netflix

Lees ook